31 March 2009

Περπάτημα στο νερό...

...
Πολλοί αναγκάζονται να περπατήσουν στο νερό όταν βρεθούν σε κίνδυνο, για λίγους όμως το πληροφορούμαστε και με καθυστέρηση...


(click)



Προϋποθέσεις για την καύση νεκρών

...
Ορίστηκαν με Προεδρικό Διάταγμα (ΦΕΚ Αρ. 49/23.3.2009), οι προϋποθέσεις για την αποτέφρωση των νεκρών, καθώς και ο τρόπος καθορισμού των χώρων δημιουργίας Κέντρων Αποτέφρωσης Νεκρών, οι όροι και ο έλεγχος λειτουργίας τους. Υπενθυμίζεται ότι το συγκεκριμένο ΠΔ, έρχεται τρία χρόνια μετά από την ψήφιση του νόμου 3448/15.3.06, που επιτρέπει την αποτέφρωση νεκρών.

Οπως αναφέρεται στο σχετικό ΦΕΚ, η δημιουργία, συντήρηση και λειτουργία των Κέντρων Αποτέφρωσης Νεκρών ανήκει στην αποκλειστική αρμοδιότητα των ΟΤΑ, ενώ «η διοίκηση και διαχείριση των Κέντρων, μπορεί να ασκείται από δημοτικά και κοινοτικά νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου». Τα Κέντρα θα πρέπει να απέχουν 5ΟΟ μέτρα από εγκαταστάσεις πρόνοιας και περίθαλψης ή 1ΟΟ τουλάχιστον μέτρα, εφόσον δεν είναι ορατά από αυτές και μπορούν να χωροθετούνται, είτε εντός νεκροταφείων είτε σε επαφή με αυτά, ενώ θα πρέπει να διασφαλίζεται ζώνη υψηλής φύτευσης πλάτους τουλάχιστον πέντε μέτρων. Επιπλέον, κατά περίπτωση θα υποβάλλεται μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων και θα εγκρίνονται περιβαλλοντικοί όροι.

Σύμφωνα με το άρθρο 3 του ΠΔ, «Προϋποθέσεις αποτέφρωσης», η αποτέφρωση επιτρέπεται μετά την πάροδο 6Ο ωρών από το θάνατο, πρέπει να υπάρχει έγγραφη βεβαίωση ιατροδικαστή, ενώ πρέπει να υπάρχει «ρητή, χωρίς όρο ή αίρεση δήλωση ότι επιθυμούσε την αποτέφρωση» ή, αν δεν υπάρχει τέτοια, αρκεί δήλωση «του/της συζύγου ή των συγγενών του, εξ αίματος ή εξ αγχιστείας, έως και τον τέταρτο βαθμό, κατά σειρά τάξεως, ότι ο νεκρός επιθυμούσε να αποτεφρωθεί». Η τεφροδόχος, εν συνεχεία, ή τοποθετείται στο τεφροφυλάκιο, ή ενταφιάζεται σε νεκροταφείο ή εγκαταλείπεται στη θάλασσα σε απόσταση τουλάχιστον 1,5 ναυτικών μιλίων από την ακτή.


Καλού κακού, γράψτε μια δηλωσούλα περί αποτεφρώσεως ιδιοχείρως και βάλτε την σε σημείο που σίγουρα θα κοιτάξουν οι συγγενείς, σε περίπτωση τυχαίου θανάτου σας. Καλύτερη θέση είναι το χρηματοκιβώτιο με τις λίρες η εκεί που κρύβετε το πακέτο με τις μετοχές...

30 March 2009

Στα βήματα του Gauguin I

Πέρασμα και αποχαιρετισμός στην Κοσταρίκα



video
Είμαστε στο τέλος του ταξιδιού στην Κοσταρίκα. Σήμερα, 28 Μαρτίου, σχεδόν δύο εβδομάδες από την αναχώρησή μας από την Ελλάδα ήρθαμε πάλι στο αεροδρόμιο SANTA MARIA του SAN JOJE, όπου μετά από αστείες έως γελοίες διαδικασίες (μας βάλανε να βγάλουμε και τα παπούτσια μας) μπήκαμε στο αεροπλάνο της US AIRLINES και αυτή τη στιγμή πετάμε πάνω από το Μεξικό.

Η Κοσταρίκα είναι μία θαυμάσια χώρα με ακραίες φυσικές ομορφιές. Στα δάση της (τα RAIN FORESTS τα οποία ευρίσκονται κάτω από 800 μέτρα υψόμετρο, τα CLOUD FORESTS τα οποία ευρίσκονται σε μεγαλύτερο υψόμετρο, όπου μέσα από τα δέντρα λικνίζεται η ομίχλη κάθε πρωινό, τα LOWLAND FORESTES, τα οποία έχουν αραιότερα δεντρα και περισσότερα λιβάδια, και τα έλη ΜΑΓΚΡΟΒΙΩΝ όπου είναι το βασίλειο των κροκοδείλων και άλλων αμφιβίων) είδα ότι πιο μεγαλειώδες έχει να παρουσιάση η φύση. Είναι όλα σε τόσο υπερφυσικές διαστάσεις που νομίζεις ότι είναι ψεύτικα. Καμία περιγραφή, καμία φωτογραφία κανένα VIDEO δεν μπορεί να περιγράψη αυτό που βλέπεις και πολύ περισσότερο το δέος που αισθάνεσαι.

Δεν μπορεί να φαντασθή κανείς τι είναι να κάνης πορεία μέσα στη ζούγκλα την ώρα που τελειώνει η πρωινή βάρδια των ζώων και αρχίζει η νυχτερινή. Ακόμη και οι ήχοι αλλάζουν. Τα τζιτζίκια οι πίθηκοι και τα πουλιά πάνε να κοιμηθούν ενώ τη θέση τους την παίρνουν οι γρύλοι και τα βατράχια. Επίσης κυκλοφορούν σαν φαντάσματα μέσα από τις σκοτεινές και πυκνές φυλλωσιές τα διάφορα αρπακτικά με ελπίδα να ξετρυπώσουν κάποιο άτυχο πλάσμα που δεν φρόντισε να προφυλαχθή αρκετά.

Η πραγματικά αόρατη απειλή είναι όμως τα φίδια, τα οποία είναι θανάσιμα δηλητηριώδη. Ακόμη και τη μέρα μή ορατά, άριστα καμουφλαρισμένα αποτελούσαν και για μας σοβαρή απειλή. Πολύ βαριά παπούτσια με υψηλό λαιμό, σκληρό jean, καπέλο αλλά και ένα αλουμινένιο μπαστούνι το οποίο προανήγγηλε την παρουσία μας, μας παρείχαν κάποια σχετική ασφάλεια.

Η Κοσταρίκα δεν έχει να παρουσιάση καλλιτεχνικό έργο ούτε καν αξιόλογη εθνική μουσική και χορούς. Είναι όμως ένα απέραντο οικολογικό πάρκο όπου μπορεί να σπουδάση κανείς τη φύση σε όλες τις ακραίες της εκδηλώσεις: Μία σειρά ηφαιστείων, άφθονα ποτάμια και καταρράκτες, ποικιλία άγριας ζωής και ανθρώπους με εξαιρετική ευαισθησία για το περιβάλλον.


::::


Αύριο φεύγουμε για έναν άλλο οικολογικό και περιπετειακό παράδεισο στο Νότιο Ειρηνικό. Περιμένετε νέα μας!



Μικρά αξιοθέατα της Αθήνας

Υπάρχουν μέσα και γύρω από την Αθήνα διάφορα ενδιαφέροντα σημεία με φυσικά ή τεχνικά μνημεία, τα οποία συνήθως προσπερνάμε βιαστικά, είτε επειδή δεν μάθαμε ποτέ ότι υπάρχουν, είτε επειδή δεν ξέραμε αν είναι επισκέψιμα και σε ποια μορφή βρίσκονται.

Οι φωτογραφίες και τα κείμενα που ακολουθούν έφτασαν σε μένα με μήνυμα αλυσίδα, χωρίς να αναφέρονται συγγραφέας και φωτογράφος. Τα δημοσιεύω λοιπόν καταρχάς και, όποτε εντοπιστεί ο/η δημιουργός, θα προσθέσω το όνομα, όπως αρμόζει.


Γέφυρα Δουκίσσης Πλακεντίας, Βριλήσσια
Είναι η γέφυρα που χτίστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα για να μπορεί η δούκισσα της Πλακεντίας Σοφία Λεμπρέν να μεταβαίνει στην Πεντέλη και να επιβλέπει την ανέγερση του μεγάρου της. Ανηφορίζοντας τη Λ. Πεντέλης, κάνετε αριστερά στη οδό Δουκίσσης Πλακεντίας.

Πύργος Βασιλίσσης, Ίλιον (Νέα Λιόσια), πάρκο Αντώνη Τρίτση
Πυργοειδής έπαυλη, ημιγοτθικού ρυθμού που ανακατασκευάστηκε από τη βασίλισσα Αμαλία και προσφέρθηκε γενέθλιο δώρο στον Όθωνα. Είσοδος από τη Λ. Δημοκρατίας ή τη Λ. Φυλής.

Λίμνη Μπελέτσι, Ιπποκράτειος Πολιτεία.
Είναι μια μικρή λίμνη που προσφέρει ταπεινά όσα και οι μεγάλες. Μετά τη Βαρυμπόμπη και το Κατσιμίδι, φτάνετε στην Ιπποκράτειο Πολιτεία. Στρίβετε αριστερά στην οδό Κίρκης και η μικρή αυτή λίμνη θα απλωθεί μπροστά σας και θα σας αιφνιδιάσει.

Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή, οδός Διδότου, Κολωνάκι. Σπουδαία προσφορά στον τόπο και στην ιστορία με τον ομορφότερο και μεγαλύτερο ιδιωτικό κήπο των Αθηνών. Επιτρέπεται η είσοδος ορισμένες μέρες και ώρες.

Καταρράκτης στην Πεντέλη. Μπάνιο σε ποτάμι της Αττικής εν έτει 2008. Το ακόμη πιο εκπληκτικό είναι ότι εκεί πηγαίνει αστικό λεωφορείο!

Χάος, Σούνιο (από Ανάβυσσο)
Υπάρχει και επισήμως στην Αθήνα! Ένα σπάνιο μνημείο της φύσης, η δολίνη Χάος. Ένα τεράστιο βύθισμα από κατάπτωση οροφής μεγάλου σπηλαίου που μοιάζει με των Διδύμων Αργολίδας. Χρησιμοποιείται για σεμινάρια από τους σπηλαιολόγους, με το ενδιαφέρον κάθετο κατέβασμα των 70μ.

Θολωτός μυκηναϊκός τάφος, Μενίδι, 5η στάση Κόκκινου Μύλου. Επιβλητικός σαν αυτόν των Μυκηνών, χρονολογείται από το 15ο-14ο αιώνα π.Χ. και βρίσκεται στην πλαγιά ενός τεχνητού λόφου που ανακάλυψαν οι Γερμανοί το 1879.

Κηφισός, Μενίδι
Ο πιο σημαντικός εν δυνάμει διάδρομος αέρα και δροσιάς για την Αθήνα, αν προστατευτεί και αναδειχθεί. Γεφύρι με το μονόγραμμα του βασιλιά Γεωργίου του Α', κάτω από την πολύβουη Λεωφ. Καραμανλή!

Βοτανικός Κήπος Αλεξάνδρου Διομήδους, Ιερά Οδός 4Ο1, Χαϊδάρι. Και όμως, η Αθήνα διαθέτει το μεγαλύτερο βοτανικό κήπο της ανατολικής Μεσογείου!

29 March 2009

Φωτογραφία γραφείου 11

...
Αυτή τη φωτογραφία γραφείου δεν μου την έστειλε κανένας, την ανακάλυψα στο Internet και την αξιοποιώ εδώ. Να έχεις από το γραφείο σου αυτή τη θέα πάνω σε μια μεγαλούπολη δεν είναι και συνηθισμένη περίπτωση.

(click)

Η ορολογική κατάρτιση στους σκοπούς της ΕΛΕΤΟ

Σε εξέλιξη το Σεμινάριο «Ορολογία και Μετάφραση», σε συνεργασία με την «Άσπρη Λέξη»

Η κατάρτιση στις αρχές και μεθόδους της Ορολογίας τόσο των μελών της ΕΛΕΤΟ, όσο και κάθε άλλου ενδιαφερομένου εμπίπτει στο πλαίσιο των σκοπών και των δραστηριοτήτων της ΕΛΕΤΟ, ως φορέα που ασχολείται αποκλειστικά με την Ορολογία.

Από το 2002 μέχρι σήμερα, ο τεως Γ. Γραμματέας και σημερι­νός Πρόεδρος της ΕΛΕΤΟ Κώστας Βαλεοντής διδάσκει το μάθημα «Αρχές Ορολογίας – Ορογραφίας» στο Διεπιστημο­νικό-διαπανεπιστημιακό Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Τεχνογλωσσία», που λειτουργεί με την ευθύνη του ΕΚΠΑ και του ΕΜΠ, σε συνεργασία με το ΙΕΛ. Το μάθημα έχει ήδη παραδοθεί σε τέσσερις κύκλους (Τεχνογλωσσία ΙΙ, ΙΙΙ, ΙV και V).

Τον Μάιο του 2006 ο Πρόεδρος της ΕΛΕΤΟ Κώστας Βαλεοντής έδωσε σειρά σεμιναριακών διαλέξεων με θέμα «Οι σύγχρονες διαγλωσσικές αρχές της Ορολογίας και η εφαρμογή τους στην ελληνική γλώσσα», για τους μεταφραστές της Ελληνικής Μεταφραστικής Υπηρεσίας της ΕΕ, στις Βρυξέλλες και στο Λουξεμβούργο.

Οι διαλέξεις αυτές επανελήφθησαν τον Ιούνιο του 2006 μία φορά για τα στελέχη του ΓΕΣΥ[1] και δεύτερη για τα στελέχη του ΕΛΟΤ.

Στο πλαίσιο του έτους τυποποίησης του ΤΕΕ (2008) και της συμμετοχής της ΕΛΕΤΟ στις εργασίες της Τεχνικής Επιτροπής ΕΛΟΤ/ΤΕ21 «Αρχές και Μέθοδοι Ορολογίας», που λειτουργεί με την ευθύνη του ΤΕΕ, το ΤΕΕ – σε συνεργασία με την ΕΛΕΤΟ – διοργάνωσε διήμερο σεμινάριο για τις αρχές της Ορολογίας, με ομιλητή τον Πρόεδρο της ΕΛΕΤΟ. Η εκδήλωση έγινε στις 21-22 Ιανουαρίου 2009. Το σεμινάριο απευθυνόταν κυρίως στους μηχανικούς μέλη των επιτροπών του ΤΕΕ.

Μέσα στο 2009 άρχισε η συνεργασία της ΕΛΕΤΟ με την διαδικτυακή εκδοτική εταιρεία «Άσπρη Λέξη» στη διοργάνωση σεμιναρίων και άλλων εκδηλώσεων με θέμα την Ορολογία και τις εφαρμογές της. Το πρώτο σεμινάριο με θέμα «Ορολογία και Μετάφραση» άρχισε στις 28-01-09 και θα περατωθεί στις 10-06-09. Εισηγητές στο σεμινάριο αυτό είναι τα μέλη της ΕΛΕΤΟ: Κώστας Βαλεοντής (Πρόεδρος της ΕΛΕΤΟ και του ΓΕΣΥ), Διονύσης Γιαννίμπας (μεταφραστής, μέλος του ΓΕΣΥ), Έλενα Μάντζαρη (γλωσσολόγος, Γραμματέας του ΓΕΣΥ), Σπύρος Δόικας (μεταφραστής) και Βαλεντίνη Καλφαδοπούλου (μεταφράστρια). Λεπτομέρειες στην ιστοσελίδα: http://www.asprilexi.com/seminars/

Σχεδιάζονται ήδη και άλλες εκδηλώσεις (ημερίδες) της ΕΛΕΤΟ με την «Άσπρη Λέξη», που θα ανακοινωθούν σύντομα.

(Από το Ορόγραμμα της ΕΛΕΤΟ)



[1] ΓΕΣΥ: Γενικό Επιστημονικό Συμβούλιο της ΕΛΕΤΟ


28 March 2009

Δεντρόσπιτα

...
Αν σας χαρίσουν (λέμε τώρα) ένα κομμάτι δάσους ή δασικής έκτασης και δεν επιτρέπεται να κτίσετε ή δεν υπάρχει χώρος, σκεφτείτε τη λύση του δεντρόσπιτου... Έχετε απεριόριστη θέα, καθαρό αέρα, θεωρείται λυόμενο, είναι οικολογικό και δεν κινδυνεύετε να δεχθείτε επίσκεψη από αδέσποτους σκύλους... Κάποια πυρκαγιά μπορεί να μετατρέψει όμως το δεντρόσπιτο σε ανάμνηση...

(click)

::::

::

Οικογενειακό δράμα με τον ξύλινο σταυρό

...
Μια Γαλλίδα 34 ετών σκότωσε σε θρησκευτική έκσταση τη μητέρα της, κτυπώντας την με ένα σταυρό που είχε για «προστασία» στο προσκέφαλό της. Η μητέρα, 81 ετών, πέθανε στο κρεβάτι και η προφανέστατα ψυχοπαθής κόρη ειδοποίησε η ίδια τις Πρώτες Βοήθειες και την Αστυνομία.

Οι δύο καθολικές γυναίκες, μητέρα και κόρη, ζούσαν φτωχικά κοντά στη Λούρδη, όπου ανακοινώνονται τακτικά χριστιανικά θαύματα. Ξημεροβραδιάζονταν στα εικονίσματα της «Παναγίας» και αμφότερες περιγράφονται ως καθ’ υπερβολήν θρησκόληπτες. Όπως έγραψε η εφημερίδα «La Dépêche du Midi», η κόρη η οποία νόμισε ότι είναι προσωποποίηση του σατανά, ξύπνησε τη νύχτα και άρχισε να κτυπάει τη μητέρα της, αρχικά με τη λάμπα στο κομοδίνο, στη συνέχεια δε με ένα ευμεγέθη ξύλινο σταυρό που είχε στο μαξιλάρι της.

Οι γιατροί που εξέτασαν την κόρη, διέγνωσαν βαριά ψυχοπάθεια και εξέφραζαν έκπληκτοι την απορία τους, πώς είναι δυνατόν να μην είχε υποπέσει στην αντίληψη των περιοίκων και του εκκλησιαστικού προσωπικού όπου εκκλησιάζονταν οι δύο γυναίκες, μια τόσο έκδηλη ψυχοπαθητική συμπεριφορά.

Ο τοπικός καθολικός εφημέριος δήλωσε, όπως έγραψε η ίδια εφημερίδα σε επόμενο φύλλο της ότι, «ναι μεν υπάρχει ο σατανάς» -αλίμονο, απ' αυτό ζουν- «αλλά δεν είναι σε θέση κάθε πιστός να εκτιμήσει, πότε έχει εμφανιστεί αυτός ο σατανάς και πότε λειτουργεί μια συνήθης ψυχοπάθεια». Γι' αυτό χρειάζεται ο κλήρος, να υποδεικνύει στους γιατρούς ποιοι (άφραγκοι) πιστοί είναι ψυχοπαθείς. Οι άλλοι θα υποστούν έναντι οβολών εξορκισμό και θα απελευθερωθούν από τον σύμμαχο των παπάδων σανατούλη...

Απ’ τη μακρινή σκοπιά μου θα έλεγα ότι στα πρώτα στάδια εκδηλώνεται η ψυχοπάθεια ως «απλή» θρησκευτικότητα, κλιμακώνεται με θεοπληξία και ψευδαισθήσεις, και καταλήγει σε παραισθήσεις και μανιακές ενέργειες… Να προσέχουμε τα «σημεία» λοιπόν, όταν παίζει το μάτι του άλλου ή όταν εκδηλώνει εδώ στα σχόλια την υπερβάλλουσα αγάπη του προς τους μισητούς Bloggers που «γράφουν ό,τι θέλουν»...


27 March 2009

Perjalanan 8

Ο κόσμος των Orang Hutan


(>>> συνέχεια)



Τώρα πια το τοπίο αρχίζει να γίνεται αγριώτερο. Τα γνωστά δένδρα των φυτειών έχουν αντικατασταθή από γιγάντια άγνωστά μας δέντρα του τροπικού δάσους. Οι κορμοί των κληματίδων, με διάμετρο όσο ο καρπός ενός αντρικού χεριού, θυμίζουν τα σχοινιά του Ταρζάν. Άλλοι λείοι, άλλοι περιεστραμένοι και πλεγμένοι σαν κοτσίδες, κρέμονται σχηματίζοντας τόξα από κλαρί σε κλαρί και από δένδρο σε δένδρο. Όλα τα δένδρα μοιάζουν να έχουν γούνινη επένδυση, από τα χρυσοπράσινα βρύα που φυτρώνουν επάνω τους, ενώ ένα σωρό παρασιτικά φυτά σε μύριες αποχρώσεις, από ανοιχτό λαχανί έως βυσσινί, διάφορες φτέρες καθώς και άγριες ορχιδέες, με τα έντονα παστέλ ή εμπριμέ χρώματα τους, φροντίζουν για το στολισμό τους. Το κάθε δέντρο, ένα ολόκληρο οικοσύστημα !

Τα ήρεμα θολά ποτάμια που πότιζαν τις φυτείες, έχουν τώρα δώσει τη θέση τους σε γοργά, θορυβώδη με γάργαρα νερά, τα οποία φαίνονται λες και έχουν λαξέψει τον φιδίσιο δρόμο τους επάνω στο βραχώδες κατηφορικό έδαφος. Κάθε τόσο, διαφορές ύψους τα μετατρέπουν σε αφρίζοντες καταρράχτες, που σχηματίζουν μικρές λιμνούλες, όπου λαχταράς να πέσης μέσα να δροσιστής. Ο θόρυβος της μηχανής, που αγκομαχάει στον ανώμαλο δρόμο, δεν είναι σε θέση να σκεπάση, το πανδαιμόνιο θορύβου που υπάρχει έξω από τα τροπικά τζιτζίκια και άλλα άγνωστα πουλιά και έντομα. Ένας οργασμός ζωής !

Ο Γιάννης παίρνει ασταμάτητα σκηνές, μέσα από το παράθυρο του αυτοκινήτου, με την βιντεοκάμερα. Αυτό με καθησυχάζει, γιατί έτσι ξέρω πως αυτές τις θαυμάσιες σκηνές από την πρωτόγονη φύση, θα μπορούσαν να τις χαρούν και άλλοι στην επιστροφή. Όσο πλησιάζουμε τους λόφους, τόσο αγριώτερο το τοπίο, τόσο περισσότερο όμοιο με τις ζούγκλες των παιδικών μας ονείρων. Τώρα μπαίνουμε σε ένα φαράγγι, που το διασχίζει ένας κάπως μεγαλύτερος αλλά εξίσου ορμητικός ποταμός. Στο ανώμαλο έδαφος συνεχώς στριφογυρίζει και συχνά διχάζεται, αφήνοντας μικρά νησάκια να αγκαλιάζονται από τα πεντακάθαρα νερά του. Σε κάποια σημεία στροβιλίζεται δημιουργώντας κατάλευκους αφρούς, σε άλλα φτιάχνει ήρεμες λιμνούλες, οι οποίες κάτω από το πυκνό βαθύ πράσινο φύλλωμα αποκτούν σμαραγδένιο χρώμα.

• Αυτός είναι ο ποταμός Bohorok, σε λίγο φθάνουμε, μας λέει ο οδηγός.

Πέντε ώρες -πέντε θαυμάσιες και αξέχαστες ώρες ρουφήγματος εντυπώσεων μετά την αναχώρησή μας από το Medan- φθάνουμε σε ένα ξέφωτο, που φαίνεται σαν κατοικημένος τόπος. Είναι μια κοιλάδα κάπου 50 μέτρα πλάτος και 15Ο μέτρα μήκος. Διασχίζεται από το ποτάμι, το οποίο, σ' αυτό το σημείο, λόγω ενός φυσικού φράγματος, γίνεται πλατύτερο και σχηματίζει μια μικρή λίμνη, όπου κολυμπάνε μερικοί επισκέπτες. Προηγουμένως σχηματίζει μία διχάλα, ώστε να προκύπτη ένα νησάκι, επάνω στο οποίο υπάρχουν δύο ξόανα, που παριστάνουν τους Orang Hutan. Επίσης επάνω στο νησάκι υπάρχουν μερικές καλοφτιαγμένες καλύβες. Το μέρος όπου φθάσαμε, είναι σχετικώς επίπεδο.

Στην άλλη πλευρά του ποταμού ξεφύτρωνει, αμέσως μετά την όχθη, μία απότομη πλαγιά γεμάτη δένδρα και θάμνους, που μαζί με τα αναρριχητικά φυτά, αποτελεί μια αδιαπέραστη κουρτίνα για τα αδιάκριτα μάτια μας. Εκεί άρχιζει η ζούγκλα, εκεί αρχίζει ο αθέατος κόσμος των Orang Hutan. O ποταμός έρχεται μέσα από μια σκοτεινή στοά από δένδρα και τεράστια φυτά. Αυτή η σκοτεινή τρύπα φαίνεται σαν πύλη προς την κόλαση, την "πράσινη κόλαση", όπως έχει πολλές φορές ονομασθή η ζούγκλα.

Σ'αυτή την κοιλάδα είναι ο σταθμός της PPΑ, δηλαδή της υπηρεσίας η οποία είναι υπεύθυνη για τη διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος στην Ινδονησία. Μπροστά σε μια παράγκα σταματάμε. Εδώ πρέπει ο Adi να φροντίση για την άδεια επισκέψεως του δρυμού. Η άδεια, όταν παρθή εδώ επί τόπου, ισχύει για 24 ώρες. Στο Medan μπορεί κανείς να προμηθευθή άδεια, στην τοπική PPA, για μερικές μέρες με το ίδιο κόστος (2000 Rp = 200 δρχ.). Εντύπωση μας κάνουν όλα αυτά τα περιοριστικά μέτρα (ανεξαρτήτως του αν τηρούνται ή όχι). Ιδίως, το ότι μόνο 5Ο άτομα μπορούν συγχρόνως να επισκεφθούν το δρυμό.

Αργότερα, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, θα διαπιστώσουμε, ότι τα μέτρα αυτά δεν τηρούνται αυστηρώς, αλλά είναι μια προσπάθεια να μήν διαταράσσεται η αρμονία του φυσικού περιβάλλοντος από την παρουσία του ανθρώπου. Είναι κι αυτό ένα δείγμα, του πόσο σέβονται τη φυσική τους κληρονομιά οι Ινδονήσιοι και πώς την προφυλάσσουν από την εμπορευματοποίηση των πάντων, η οποία επικρατεί στην Ευρώπη. Μπορείτε π.χ. να φαντασθήτε να απαγορεύεται η επίσκεψη σε ομάδες μεγαλύτερες απο 5Ο άτομα στην Ακρόπολη της Αθήνας; Θα μπορούσε ποτέ το κράτος μας να επιβάλλη, τον χωρίς φωνασκίες, μπουκάλια κόκα κόλα, σορτς, μια τσίχλα στο στόμα, και ένα "τρανζίστορ" στο χέρι περίπατο ανάμεσα στα ηλικίας σχεδόν 2500 ετών μνημεία ;

Δίνουμε τα διαβατήρια μας και τα χρήματα στον οδηγό και αφήνουμε την διεκπεραίωση των διατυπώσεων σ' αυτόν. Εμείς φοβερά εντυπωσιασμένοι από το επιβλητικό τοπίο, πηγαίνουμε κατ' ευθείαν και καθόμαστε σ' ένα κιόσκι, που είναι στηριγμένο σέ κορμούς δέντρων, πάνω από τα αφρίζοντα νερά του ποταμού. Στο κιόσκι αυτό προσφέρουν κρύα αναψυκτικά, φρουτοσαλάτες και φαγητά. Ο Adi μας είχε πει, ότι θα περιμέναμε μιάμιση ώρα, ώσπου να ξεκινήσουμε για το μέρος, όπου θα βλέπαμε τους Orang Hutan. Οι πληροφορίες μας ήταν ότι, έως εκεί έπρεπε να κάνουμε μία ώρα ανηφορική πορεία μέσα στη ζούγκλα. Η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική και χωρίς να έχουμε καθόλου περπατήσει, τα ρούχα μας είναι ήδη μούσκεμα. Για το λόγο αυτό και με την προοπτική της πορείας προτιμάμε να πάρουμε μόνο μία φρουτοσαλάτα. Μας έρχεται πράγματι, σε λίγο, ένα μεγάλο πιάτο με κάθε λογής φρούτα, μερικά από τα οποία βλέπω για πρώτη φορά. Εχει μέσα κομμάτια καρπούζι, μπανάνας, ανανά, παπάγια, μπαρακούγια και άλλα. Όλα είναι πασπαλισμένα με φρεσκοτριμμένη καρύδα και ακατέργαστο κακάο.

Ξετρελαμένοι και οι δύο από τις καινούργιες αυτές γευστικές εμπειρίες, από το πλατάγισμα των ορμητικών κρυστάλλινων νερών ακριβώς από κάτω μας, την υγρή θερμή ατμόσφαιρα, την ελαφριά μυρωδιά από βρεγμένα μισοσαπισμένα φύλλα και την επιβλητική παρουσία των πανύψηλων, αιωνόβιων δένδρων, που ορθώνονται γαντζωμένα, στην σχεδόν κατακόρυφη απέναντι όχθη του Bohorok, έχουμε χάσει τη λαλιά μας, μέχρι τη στιγμή που ο οδηγός μας φέρνει πίσω τα διαβατήρια με τις άδειες και μας ξυπνάει από το όνειρο. Στο διπλανό τραπέζι κάθονται δύο νεαρές κοπέλες με ευρωπαϊκή εμφάνιση. Σ' αυτά τα μέρη σπάνια βλέπεις νεαρούς τουρίστες, που δεν είναι Ασιάτες. Συνήθως βλέπεις μεγάλης ηλικίας Ευρωπαίους, που έχουν αρκετά λεπτά και κάποια απωθημένα όνειρα. Προηγουμένως τις είχα παρατηρήσει, που έβγαζε η μία φωτογραφίες στην άλλη. Είχα ακούσει να λέη:

• Satu lagi! (μία ακόμη!)

Είχα παραξενευθή τότε, για το ότι μιλούσαν ινδονησιακά μεταξύ τους. Απαλλαγμένοι από αναστολές, όπως συνηθίζεται σε ταξιδιωτική ατμόσφαιρα, πιάσαμε εύκολα κουβέντα. Όπως εμείς, έτσι και αυτές, είναι εδώ για περιπέτεια. Έχουν έρθει από την Αυστραλία, λάτρεις κι' αυτές της Ινδονησίας και των νησιών της νότιας θάλασσας. Έχουν μάθει τη γλώσσα, για να αποκτήσουν καλύτερη επαφή με τη χώρα και τους ανθρώπους της. Έχουν περάσει ήδη μεγάλο μέρος του ταξιδιού τους και θα συνεχίσουν την άλλη μέρα για τη Μαλαισία. Από αυτές, μαθαίνουμε ότι υπάρχει δυνατότητα να μείνη κανείς σε εκείνες τις καλύβες επάνω στο νησί του ποταμού, το οποίο συνδέεται με την όχθη όπου βρισκόμαστε μέσω μίας κρεμαστής γέφυρας.

Εμείς δυστυχώς δεν είχαμε την πολυτέλεια να μείνουμε τόσο πολύ, γιατί είχαμε ολόκληρο πρόγραμμα μπροστά μας. Πάντως, πραγματικά ζηλεύω, όσους έχουν τη δυνατότητα να μείνουν μερικές νύχτες σ' αυτό το μέρος, να αφουγκρασθούν τις φωνές της νυχτερινής ζούγκλας, να κάνουν περιπάτους μέσα στα μονοπάτια που έχει ανοίξει στο δάσος η PPA και να δροσιστούν μετά στα σμαραγδένια νερά του ποταμού...

Στη συμφωνημένη ώρα αναχωρούμε για την πορεία. Περνάμε ένα στενό μονοπάτι και φθάνουμε στην ακροποταμιά. Εκεί υπάρχει ένα σχοινί, που ενώνει δύο κορμούς δέντρων από τη μία όχθη στην απέναντι. Μια βάρκα, χρησιμοποιεί το σχοινί αυτό ως οδηγό καθώς επίσης και το ρεύμα του ποταμού, για να μεταφέρη τους επισκέπτες στην αντίπερα όχθη. Όλοι και όλοι είναι 25 επισκέπτες. Μπαίνουμε σε δύο δόσεις. Εμείς προτιμάμε τη δεύτερη, για να βιντεοσκοπήση ο Γιάννης την πρώτη ομάδα να φεύγη.

Φθάνοντας στην άλλη πλευρά, παίρνουμε ένα μονοπάτι, το οποίο ανηφορίζει και σε λίγο γίνεται δύσβατο και γλιστερό. Όλη η διαδρομή, είναι ουσιαστικά μια στοά μέσα στα φυλλώματα των δένδρων και σπάνια βλέπεις μια ηλιαχτίδα να διαφεύγη και να φθάνη ως εμάς, περνώντας μέσα από σύννεφα μικροσκοπικών εντόμων, που φτερουγίζουν διαγράφοντας συνεχείς κύκλους στο φώς της και σηματοδοτούν το διάβα της. Ο δρόμος αυτός είναι χαραγμένος σε μια πλαγιά λόφου. Αριστερά μας, όπως πηγαίνουμε, κατεβαίνει η πλαγιά αυτή βαθειά κάτω και συναντάει τη ρεματιά. Στο τέλος της διαδρομής, υπάρχει μία ξύλινη εξέδρα, κατασκευασμένη επάνω σε ένα μεγάλο δένδρο. Εκεί μας είπαν να περιμένουμε.

Πράγματι σε λίγο άρχιζουν να προβάλλουν αθόρυβα, σα να έρχονται από το πουθενά, καμμιά δεκαριά τριχωτοί, καστανόχρωμοι, εκπρόσωποι του είδους. Από κλαρί σε κλαρί, με ήρεμες ανάλαφρες κινήσεις, πότε αιωρούμενοι και πότε γλιστρώντας στις εναέριες ρίζες και στις λιάνες (είδη κλιματίδων), πλησίαζουν προς το μέρος μας. Είναι πραγματικά συγκλονιστικό να βλέπεις αυτούς τους μακρυνούς μας βιολογικούς προγόνους να έρχονται κοντά σου, να σε περιεργάζονται, να σε κοιτάζουν μέσα στα μάτια με μια απίστευτη μακαριότητα.

Δεν είναι μόνο τα χέρια, που σου δίνουν την εντύπωση ότι είναι έτοιμα να σε χαιρετίσουν, τα αυτιά που είναι πανομοιότυπα με τα δικά μας, ο τρόπος που πιάνουν και ξεφλουδίζουν τα φρούτα, ο τρόπος που ξύνονται, αλλά κυρίως ό τρόπος που σε κοιτάζουν κατ' ευθείαν στα μάτια. Σου δίνουν την εντύπωση ότι είσαι μάλλον φιλοξενούμενος μιας πρωτόγονης φυλής, παρά ότι έχεις επισκεφθή άγρια ζώα στη ζούγκλα. Θα πρέπει να πούμε ότι, αν εξαιρέση κανείς τον χωλόποδα των δασών του Αμαζονίου, αμφιβάλλω αν υπάρχει άλλο παράδειγμα στο ζωικό βασίλειο, που να είναι τόσο ήρεμο, τόσο φιλοσοφικά μακάριο, τόσο φιλικό.


Επάνω στην ξύλινη εξέδρα, οι υπάλληλοι της PPA έχουν φέρει φρούτα rambostan και μπανάνες και τους ταΐζουν. Παρατηρώ αχόρταγα, πώς παίρνουν την μπανάνα από το χέρι του φύλακα, σαν μικρά παιδιά, την ξεφλουδίζουν νωχελικά και στη συνέχεια την τρώνε. Εκεί είναι και μια μάνα με το μικρό στην αγκαλιά της. Αυτή τρώει τα φρούτα και αυτό πιασμένο στην αγκαλιά της, πίνει ευχαριστημένο το γάλα του γρυλίζοντας ελαφρά. Τι απίθανη σκηνή!! Ένα ζωντανό εργαστήριο για σπουδαστές ζωολογίας, ζωικής ψυχολογίας και συμπεριφοράς.

Μέσα στην ομάδα των Orang Hutan, κυκλοφορεί και ένα άλλο ανθρωποειδές. Σε αντίθεση με τα άλλα, είναι μικρόσωμο και κατάμαυρο. Περπατεί συνεχώς όρθιο, με τα δυσανάλογα μακρυά χέρια του σε ανάταση. Σου δίνει την εντύπωση ότι θέλει να πιαστή από κάπου ή να εξισορροπήση μ' αυτό τον τρόπο το αδέξιο βάδισμα του. Είναι ένας πανέξυπνος γίββωνας, ο οποίος κυριολεκτικά μας έχει κατακτήσει, με την οικειότητα που μας δείχνει. Κυκλοφορεί με τέτοια άνεση, τόσο μεταξύ των επισκεπτών, όσο και μεταξύ των Orang Hutan, που σου δημιουργεί απορία. Κάποια στιγμή και ενώ αφηρημένος παρατηρώ μία άλλη σκηνή, νοιώθω κάποιο τριχωτό χέρι να με πιάνη και έκπληκτος βλέπω το γιββωνάκι να ανεβαίνη επάνω μου, να πατάη στο κεφάλι μου και να πιάνεται από κάποιο υπερκείμενο κλαδί συνεχίζοντας την αναρρίχηση. Δυστυχώς ο Γιάννης δεν προλαβαίνει να απαθανατήση την απίθανη αυτή σκηνή, παρ'ότι είναι συνεχώς με την βιντεοκάμερα στο χέρι. Ευτυχώς, λίγο αργότερα, η σκηνή αυτή σχεδόν επαναλαμβάνεται και τότε ήμαστε περισσότερο τυχεροί. Κάποια στιγμή αργότερα ανεβαίνει και στην εξέδρα και κάθεται δίπλα-δίπλα με τη μητέρα και το παιδί της, παίρνοντας μέρος στο φαγητό. Εντύπωση κάνει ότι η μαμά δεν ενοχλείται καθόλου από την παρουσία του. Φαίνεται οι φυλετικές διακρίσεις, είναι χαρακτηριστικό μόνο των... ανωτέρων ανθρωποειδών!


Οση ώρα καθίσαμε εκεί, το γιββωνάκι είχε κλέψει την παράσταση από όλα τα παρατηρούμενα. Ηταν ένα σωστό διαβολάκι. Χαρακτηριστικό είναι, ότι όταν πήραμε το δρόμο της επιστροφής, αυτό αισθανόταν τόσο κοντά μας, ώστε με το όρθιο αδέξιο περπάτημα του μας ακολούθησε. Αναγκάστηκαν οι φύλακες να το διώξουν, για να μας αφήση και τότε στάθηκε απορημένο και μας κοίταζε, ενώ απομακρυνόμασταν. Έχω διατηρήσει στη μνήμη μου ακόμη την όλο απογοήτευση ματιά του. Μας χώριζαν άραγε τόσα πολλά;

Σκέφθηκα, τι ενδιαφέρον και χρήσιμο θα ήταν να έχης ένα τέτοιο ζωντανό εργαστήριο στη διαθεσή σου ως φοιτητής συναφών κλάδων. Στην Ελλάδα τα μαθαίνουμε όλα από τα χαρτιά και ούτε ένα ζωολογικό κήπο δεν έχουμε για να πάρουμε μία, στοιχειώδη έστω, επαφή με αυτά τα πλάσματα. Σε προηγμένα κράτη, εκτός από ζωολογικούς κήπους με προσομοιωμένο περιβάλλον, υπάρχει και η δυνατότητα να δοθούν υποτροφίες, για να πάη κανείς στον τόπο καταγωγής να σπουδάση ένα είδος. Μέσα στην ομάδα επισκεπτών, ήταν πολλοί Αμερικανοί και Αυστραλοί με την ιδιότητα αυτή. Ίσως οι καλύβες στο νησάκι του ποταμού, να είχαν προβλεφθή για το σκοπό αυτό. Δεν ξέρω πόσοι Έλληνες θα ήταν πρόθυμοι να στερηθούν λίγες από τις ανέσεις τους, τα καθημερινά γλέντια στα νυχτερινά κέντρα, τον άκρατο καταναλωτισμό που χαρακτηρίζει την κοινωνία μας τις τελευταίες δεκαετίες, και να επιβαρυνθούν ένα πρόσθετο φόρο για τη δημιουργία ενός τέτοιου ζωολογικού κήπου, για την καλύτερη εκπαίδευση των παιδιών τους.

Στο γυρισμό μάζεψα σπόρους από ότι δένδρα και φυτά εύρισκα μπροστά μου. Όταν επιστρέψω, έχω σκοπό να τους φυτέψω και να παρακολουθώ την εξέλιξη τους. Βρίσκω πως κάθε σπόρος, κρύβει μια ιστορία μέσα του που τη διηγείται με τον τρόπο του, όταν φυτρώνει. Είναι συγκινητικό να φέρνης τέτοια ζωντανά μηνύματα από έναν τόσο μακρυνό κόσμο μαζί σου και μετά να σου διηγούνται την ιστορία τους.

• Ετσι είναι τα πρώτα μου φύλλα.
• Ετσι απλώνω τα κλαδιά μου.
• Σου αρέσουν τα λουλούδια μου ;
• Τέτοιοι είναι οι καρποί μου

Φθάνοντας στο ποτάμι, βρίσκουμε μια ομάδα από μικρά γυμνά παιδάκια να τσαλαβουτάνε στο νερό και να χαλούν τον κόσμο από τα ξεφωνητά. Οταν μας βλέπουν, σταματάνε το παιχνίδι και τα ξεφωνητά και αρχίζουν να φωνάζουν εν χορώ:

• Ηello mister!

Εμείς καταϊδρωμένοι, όσο ποτέ άλλοτε στη ζωή μας, λαχταράμε το γάργαρο αυτό νερό και παρά τις αυστηρότατες προδιαγραφές να αποφεύγουμε κάθε ελεύθερο νερό, όσο καθαρό και αν φαίνεται, ετοιμαζόμαστε να κάνουμε την πρώτη μας παράβαση.

Με τι φροντίδα είχαμε προετοιμασθή όσον αφορά στην υγεία και στην ασφάλεια Πόσα είχα διαβάσει για απειράριθμες βδέλλες μέσα στα ποτάμια της Ινδονησίας και το πως, χωρίς να το καταλάβης, βρίσκεσαι γεμάτος από αυτά τα γλοιώδη ζωύφια; Δεν είναι μόνο, που απαλλάσεσαι δύσκολα από αυτά (λένε: "κολλάει σαν βδέλλα"), αλλά αφήνουν ένα ματωμένο άνοιγμα στο δέρμα. Για κάθε μικροτραυματισμό υπάρχει μεγάλος φόβος επιμολύνσεως στους τροπικούς και μια αθώα, για τα ευρωπαϊκά μέτρα, γραντζουνιά μπορεί να καταλήξη πολύ γρήγορα σε γάγγραινα και να σου στοιχίση το πόδι ή το χέρι, αν όχι και τη ζωή σου. Δεν είναι όμως μόνο οι βδέλλες. Υπάρχει τέτοια ποικιλία από παράσιτα στα ελεύθερα νερά των τροπικών, ώστε δεν ξέρεις, από που να φυλαχθής. Ενα τέτοιο είναι πχ. ένα είδος φιλαριώσεως, που μεταδίδεται από τον υδρόβιο ψύλο cyclops και δημιουργεί κύστες με νηματοειδή σκουλίκια μήκους έως 50 εκατοστά του μέτρου κάτω από το δέρμα. Ακόμα χειρότερο, αν και σπανιώτερο, παράσιτο είναι η bilharzia, η οποία μεταδίδεται μέσω ενός μικροσκοπικού υδρόβιου σαλιγκαριού και προκαλεί βαριές φλεγμονές στο παχύ έντερο και την κύστη, όταν το δέρμα σου έρθη σε επαφή με μολυσμένο νερό.

Όμως, και στο έδαφος αν περπατήσης ξυπόλητος, μπορεί να πέσης θύμα ενός άλλου παρασίτου, του angylostomon. Αυτό είναι ένα τριχοειδές σκουλίκι μήκους έως ένα εκατοστό, το οποίο έχει την ικανότητα να σκαλώση στο δέρμα της πατούσας, μέσα σε λίγα λεπτά να εισχωρήση μέσα σ' αυτό και μετά μία πολύπλοκη διαδρομή μέσα στο ανθρώπινο σώμα να φθάση στο λεπτό έντερο. Εκεί, αφού πολλαπλασιασθή, αναπτύσσει τέτοια δραστηριότητα, ώστε το άτομο κυριολεκτικά καταρρέει από την αδυναμία, παρ' ότι η βουλημία του καταντάει διαστροφή. Μη μπορώντας να ικανοποιήση την ακατάσχετη όρεξη του, αναγκάζεται και τρώει χώμα μέχρι να σκάση.


Ο Γιάννης, παίρνοντας θάρρος και από τους άλλους ξένους που βλέπουμε να κολυμπούν εκεί, γδύνεται πρώτος και πέφτει μέσα. Εγώ, ενώ κατ'αρχάς είχα την πρόθεση να βουτήξω, δεν το αποφάσισα, όχι για τους λόγους ασφαλείας που ανέφερα προηγουμένως, αλλά γιατί είχα την εξής δυσκολία. Ολο το συνάλλαγμα μου το είχα σε δολλάρια και το φύλαγα σε μια πάνινη σακκούλα δεμένη στη μέση μου κάτω από το πουκάμισο. Δεν ήθελα να φανερώσω το μυστικό αυτό σε άλλους παρευρισκόμενους, ούτε να αφήσω τόσα λεφτά στα πρόχειρα ριγμένα ρούχα μου στην ακροποταμιά. Διαδοχικώς δεν μπορούσαμε να κάνουμε μπάνιο, γιατί δεν έφθανε η ώρα. Ο Γιάννης είχε ταξιδιωτικά cheks, όπως είχαμε συμφωνήσει, για λόγους ασφαλείας, προτού φύγουμε και δεν υπήρχε γι'αυτόν αυτός ο φόβος. Πάντως τον ζήλεψα, που χάρηκε αυτά τα ολόδροσα νερά σ' αυτό το παραδείσειο περιβάλλον.

Επίθεση του Lancet στον πάπα

...
«Κατηγορώ» κατά του Πάπα Βενέδικτου ΙΣτ' για «διαστρέβλωση της επιστήμης» εξαπολύει το ιατρικό περιοδικό Lancet, από τις πλέον έγκριτες παγκοσμίως, εξαιτίας της δήλωσης του ποντίφικα ότι το προφυλακτικό επιδεινώνει τη μάστιγα του HIV/AIDS.

Το Lancet αναφέρει ότι η δήλωση του προκαθήμενου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας είναι εξαιρετικά ανακριβής και μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες, σε μία πρωτοφανούς δριμύτητας επίθεση που εξαπολύει από τις σελίδες της η έγκριτη ιατρική επιθεώρηση που εδρεύει στο Λονδίνο.

Εγκαινιάζοντας την πρώτη επίσκεψή του στην Αφρική ως ποντίφικας ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣτ' δήλωσε ότι το AIDS δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τη διανομή προφυλακτικών, αντίθετα η χρήση τους επιδεινώνει το πρόβλημα, προσθέτοντας ότι η λύση περνάει «μέσω μίας πνευματικής και ανθρωπιστικής αφύπνισης» και της «συμπάθειας προς τους πάσχοντες».

Ο Πάπας Βενέδικτος ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων διεθνώς και επικρίθηκε σφόρδα από δυτικές κυβερνήσεις και οργανώσεις προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έκρουσαν εν χορώ τον κώδωνα κινδύνου για τις συνέπειες που μπορούν να έχουν οι δηλώσεις του Πάπα στην αφρικανική ήπειρο, όπου ζουν τα δύο τρίτα των οροθετικών.

Το Lancet γράφει ότι ο Πάπας «διαστρέβλωσε δημοσίως τις επιστημονικές αποδείξεις για να προωθήσει το καθολικό δόγμα σε αυτό το ζήτημα». Η επιθεώρηση τονίζει ότι το προφυλακτικό είναι ο μοναδικός πιο αποτελεσματικός τρόπος για να μειωθεί η σεξουαλική μετάδοση του HIV/AIDS.

«Εάν το λάθος του Πάπα οφείλεται σε άγνοια ή σε εσκεμμένη απόπειρα να παραποιήσει την επιστήμη για να υποστήρξει την καθολική ιδεολογία δεν είναι σαφές. Όταν ένα πρόσωπο με επιρροή, θρησκευτική ή πολιτική προσωπικότητα, κάνει μία ψευδή επιστημονική δήλωση που μπορεί να καταστρέψει την υγεία εκατομμυρίων ανθρώπων, πρέπει να την αποσύρει και να επανορθώσει δημοσίως» αναφέρει το Lancet.

«Ο,τιδήποτε λιγότερο από τον Πάπα θα ήταν πελώρια κακή υπηρεσία προς το κοινό και τους ανθρώπους της υγείας, συμπεριλαμβανομένων πολλών χιλιάδων καθολικών που εργάζονται ακούραστα για να προσπαθήσουν να εμποδίσουν την εξάπλωση του HIV/AIDS παγκοσμίως» σημειώνει η επιθεώρηση.

(Newsroom ΔΟΛ, 27/3/2009)

Εργασίες για το σπίτι



Προς τη δασκάλα της κόρης μου, κ. Ethel Brink

Αγαπητή κ. Brink,

Θέλω να διευκρινίσω εξ αρχής ότι δεν είμαι και δεν ήμουν ποτέ χορεύτρια σε χώρους διασκέδασης!

Εργάζομαι σε κατάστημα οικοδομικών εργαλείων και διηγήθηκα στην κόρη μου πόσο έντονη ήταν αυτή η εβδομάδα στη δουλειά, επειδή έπεσε στην πόλη μας πολύ χιόνι, όπως ξέρετε. Της διηγήθηκα ότι υπήρχε στην αποθήκη του καταστήματος μόνο ένα φτυάρι για το ξεχιόνισμα και όλοι οι πελάτες ήθελαν απαραιτήτως να το αγοράσουν. Η ζωγραφική της κόρης μου δεν δείχνει εμένα να χορεύω στον πάγκο ενός μπαρ, αλλά τη στιγμή που πουλάω αυτό το τελευταίο φτυάρι.

Στο μέλλον θα κοιτάω πιο προσεκτικά τις εργασίες της κόρης μου, πριν τις φέρει στο σχολείο.


Φιλικά

κ. Rose Thul

26 March 2009

Φωτογραφία γραφείου 10

Φορητό γραφείο εργασίας...
(click)

Διαχρονική οπισθοδρομικότητα



Ο ινδουϊστής ιερωμένος Shanmuga Srikumarh οδηγεί το μοσχάρι Medi στον ινδουσιστικό ναό που εγκαινιάστηκε στο Ανόβερο της Γερμανίας. Κανονικά θα έπρεπε να εμφανιστεί ο εκπρόσωπος του κυρίου με μια "ιερή αγελάδα" ινδικής ράτσας, αλλά πού να την κουβαλάς από την Ινδία; Έτσι, δανείστηκε/νοίκιασε ένα μοσχάρι από γειτονικό χωριό και πραγματοποίησε τις προβλεπόμενες τελετουργίες.


Τώρα, αν το μοσχάρι ήταν ιερό ... ουδείς γνωρίζει, αλλά ο ιερωμένος σίγουρα θα ξέρει κάτι παραπάνω. Θα σου πει: "Γιατί, μήπως το τίμιο ξύλο που σου πουλάνε εδώ κι εκεί, είναι αληθινό;" Τι να του απαντήσεις, αφού δεν έχεις κάνει ποιοτικό και ηλικιακό έλεγχο του υλικού;

Στην τελετή παραβρέθηκαν πάνω από 2.000 πιστοί και αρκετοί περίεργοι. Τη στιγμή που οι χριστιανοί θεωρούν έγκλημα την είσοδο κτήνους στο ναό, στους ινδουϊστές αποτελεί κεντρικό σημείο της θρησκείας τους...

25 March 2009

Ο εβαγκελισμός τις θεοτόκου

...

Ιστορία ώρα μηδέν!

(του Δημήτρη Φύσσα, Athens Voice, 19.03.2009)

Τι έγινε στις 25 Μαρτίου 1821; Τίποτα! Διαβάστε μια οποιαδήποτε ιστορία της Επανάστασης, ακόμα και μία από τις θεωρούμενες «συντηρητικές» (Τρικούπης, Κόκκινος, Εκδοτική Αθηνών κ.λπ.) ή ανατρέξτε σε απομνημονεύματα αγωνιστών. Θα δείτε πολύ εύκολα ότι:
Στις 24 του Φλεβάρη ξεκινάει η επανάσταση στη Μολδαβία και στη Βλαχία
Στις 16 του Μάρτη ο Νίκος Σολιώτης χτυπάει πρώτος τους Τούρκους στην Ελλάδα, στο Αγρίδι (κοντά στην Ακράτα)
Στις 17 του Μάρτη αποφασίζεται η εξέγερση στη Μάνη
Στις 21 του Μάρτη αρχίζει η εξέγερση στα Καλάβρυτα
Στις 21 του Μάρτη πετυχαίνει η επανάσταση στην Πάτρα
Στις 22 του Μάρτη ο Δυσσέας (sic) Αντρούτσος γράφει στους Γαλαξ(ε)ιδιώτες ένα περίφημο γράμμα παρακίνησης σε εξέγερση
Στις 23 του Μάρτη εδραιώνεται η επανάσταση στην Καλαμάτα κ.λπ., κ.λπ.
Όλα αυτά πριν την 25η Μαρτίου. Ειδικά ο Παλαιών Πατρών (Π.Π.) Γερμανός στ’ Απομνημονεύματά του γράφει ότι στις 25 του Μάρτη ήταν στην Πάτρα. Στην ίδια πόλη ευλόγησε τους αγωνιστές τον επόμενο μήνα σε μια πλατεία. Λέτε να μην έβαλε στ’ Απομνημονεύματά του αυτό που, αν είχε συμβεί, θα ήταν η σημαντικότερη μέρα της ζωής του;

Ποια ήταν παλιότερα η εθνική μας επέτειος; Μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους, και επί δεκαετίες, εθνική γιορτή της Ελλάδας ήταν η Πρωτοχρονιά, γιατί την 1η του Γενάρη 1822 ψηφίστηκε το πρώτο Σύνταγμα της χώρας («Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος») και ξεκίνησε η νομική ύπαρξη του ελληνικού κράτους.

Ο μύθος που ανακατεύει το μοναστήρι της Αγίας Λαύρας, τον εκεί ευλογούντα Π. Π. Γερμανό, τα εξιδανικευμένα ζωγραφιστά παλικάρια να ορκίζονται σε μια σημαία σχεδόν σαν τη σημερινή, το λάβαρο (πολύ μεταγενέστερη κατασκευή) και την 25η Μαρτίου (ώστε όλα να συμπέσουν με τον «Ευαγγελισμό της Θεοτόκου») είναι πολύ μεταγενέστερος και αποσκοπεί στο να εμφανίσει την ορθόδοξη εκκλησία ως συνιδρύτρια της νέας Ελλάδας.

Την εκκλησία που αποτελούσε το κυριότερο στήριγμα της οθωμανικής εξουσίας, βραχίονα ιδεολογικής πυγμής και φορολογικής επιβολής στους θρησκόληπτους ραγιάδες. Την εκκλησία που αφόρισε τον Ρήγα, τους κλέφτες συλλήβδην το 1806, τον Σούτσο, τον Υψηλάντη και τόσους άλλους το 1821, γιατί τόλμησαν ν’ αμφισβητήσουν την εξουσία του Σουλτάνου και του ανώτατου ορθόδοξου κρατικού υπαλλήλλου του, του εκάστοτε Πατριάρχη. Εξάλλου, ο απαγχονισμός του Γρηγορίου Ε΄ δεν μπορεί να γίνει κολυμπήθρα του Σιλωάμ και να συγκαλύψει την ανθελληνική δράση του, διότι η οθωμανική εξουσία τον σκότωσε ακριβώς ως ανίκανο κρατικό υπάλληλο, επειδή δεν μπόρεσε ν’ αποτρέψει την εξέγερση.

Στην ίδια φιλοεκκλησιαστική, πεποιημένη γραμμή είναι το ανιστόρητο χωρατό του κρυφού σχολειού. Ευφάνταστοι ζωγραφικοί πίνακες (πιθανώς μεγάλης καλλιτεχνικής, αλλά μηδενικής ιστορικής αξίας, σαν το «Κρυφό σχολείο» του Γύζη), αθώα κελάρια μοναστηριών, το (φράγκικης μελωδίας) τραγουδάκι «Φεγγαράκι μου λαμπρό», ανιστόρητοι πανηγυρικοί λόγοι παπάδων ή δασκάλων και, ιδίως, συνεχής «παραδοσιακή» επανάληψη: αυτά είναι τα στηρίγματα της 25ης Μαρτίου 1821 και του κρυφού σχολειού. Αλλά πρόκειται για μύθους, ορισμένης μάλιστα χάλκευσης, όχι για ιστορία. Κι όποιος ξεκινήσει να ψάχνει, μετά δεν σταματάει. Διαβάζει «Ελληνική Νομαρχία», Φωτάκο, Κοραή, Κοντογιώργη, Αγγέλου, Πετρόπουλο κ.λπ.

Τι έγινε λοιπόν στις 25 Μαρτίου του 1821; Τίποτα!

24 March 2009

Μετεωρίτες

...
Πριν από δύο μήνες περίπου αναφέραμε σ' αυτό το blog ένα περιστατικό που καταγράφηκε στη βόρεια Γερμανία, έξω από το Rostock. Κάπου "εκεί κοντά" έπεσε ένα μετεωρίτης, τον οποίο κατέγραψαν κάμερες ασφαλείας.

Τώρα επιβεβαιώνεται ότι, δεν ήταν σημάδι εξ ουρανού για να φτιαχτούν οι θεόπληκτοι, όπως έκαναν επί αιώνες στο παρελθόν, δεν ήταν Ούφο που ήρθε από δισεκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά για να τρομάξει τους περαστικούς και να φύγει πάλι πίσω, δεν ήταν οι Ελ που επέστρεψαν στη Γη για να υπενθυμίσουν ποια είναι η περιούσια φυλή πάνω σ' αυτό τον πλανήτη, ήταν ένας απλός και ταπεινός μετεωρίτης. Όχι όμως στο γερμανικό έδαφος αλλά απέναντι, στο νησί Lolland της Δανίας.

Ήταν δε ένας "ανθρακούχος χονδρίτης", όπως χαρακτηρίζεται από τους γεωλόγους, με ηλικία 4,5 δισεκ. ετών, προήλθε δηλαδή από την εποχή δημιουργίας του ηλιακού μας συστήματος (βλέπε επίσης εδώ). Οι ανθρακούχοι χονδρίτες είναι πολύ πρωτόγονοι, πετρώδεις μετεωρίτες που περιέχουν οργανικό άνθρακα. Είναι δε πρωτογενείς μετεωρίτες, υπολείμματα των οποίων έχουν βρεθεί και στη Γη, και γνωρίζουμε ότι σχηματίστηκαν μαζί με τους πλανήτες πριν από δισεκατομμύρια χρόνια.



Τα υπολείμματα αυτού του μετεωρίτη εντόπισε, όχι κάποιος αγρότης στο κέντρο του δανέζικου νησιού Λόλαντ, αλλά ο Thomas Grau, 36 ετών, από το Bernau κοντά στο Βερολίνο. Το επάγγελμα από το οποίο ζει ο Γκράου, πρέπει να είναι το μοναδικό στον κόσμο: ανιχνευτής μετεωριτών, τους οποίους προσφέρει στα ερευνητικά εργαστήρια και αμείβεται αδρά.


(click)
::::

Ο Γκράου ακολούθησε και σ' αυτή την περίπτωση τη συνήθη στρατηγική του. Μόλις πληροφορήθηκε για τις εικόνες που κατέγραψαν οι κάμερες, άρχισε να επισκέπτεται τις περιοχές όπου εμφανίστηκε η λάμψη. Στην περιοχή του Ρόστοκ (Γερμανία) διαπίστωσε, ρωτώντας όλους όσους συναντούσε και ισχυρίζονταν πως κάτι είδαν, ότι η λάμψη ήταν από τα βόρεια: όσοι ήταν μέσα σε σπίτια είδαν στα βορινά παράθυρα κάτι, όσοι ήταν έξω, επίσης έδειχναν τον Βοριά, προς τη θάλασσα. Τελικά κατέληξε ο Γκράου στο συμπέρασμα ότι ο μετεωρίτης έπεσε πάνω στη θάλασσα ή ίσως σε κάποια ξηρά ενδιάμεσα, δηλαδή σε κάποιο δανέζικο νησί.

Συνέχισε λοιπόν τις έρευνές του στη νότια Σουηδία, όπου όλοι όσοι ρωτήθηκαν έλεγαν ότι η λάμψη φάνηκε στο Νοτιά, ίσως και πάνω από τη θάλασσα... Έτσι, η μόνη ελπίδα του ερευνητή ήταν πράγματι τα δανέζικα νησιά, όπου με μεθοδική αναζήτηση κατέληξε ο Γκράου σε κάποια λιβάδια στο κέντρο του νησιού Λόλαντ.

Εκεί εντόπισε ο ανιχνευτής τα διάφορα κομμάτια του μετεωρίτη, συνολικά 3Ο γραμμάρια. Αρχικά ο μετεωρίτης πρέπει να ζύγισε μερικούς τόνους, αλλά με την είσοδό του στη γήινη ατμόσφαιρα και την έκρηξή του λόγω υπερθέρμανσης, κατέληξαν στην επιφάνεια του νησιού διάφορα μικρά κομμάτια. Σίγουρα, κάποια άλλα κομμάτια θα βρίσκονται σε παρακείμενες περιοχές ή θα έχουν πέσει στη θάλασσα.

Οι ερευνητές στα εργαστήρια που εξέτασαν τα δείγματα που έφερε ο Γκράου, εντόπισαν σ' αυτά ασβέστιο και αργίλιο της εποχής που δημιουργείτο το ηλιακό μας σύστημα. Περιέχονται δε αυτά σε μορφή κοίλων σφαιριδίων με διαστάσεις κάτω του 1 μm. Σε παλαιότερα αντίστοιχα ευρήματα του έτους 2ΟΟΟ στον Καναδά, οι χονδρίτες είχαν στο εσωτερικό τους επίσης, με μορφή σφαιριδίων, διάφορα αμινοξέα, που είναι απαραίτητα για τη δημιουργία ζωής. Αναμένεται και στα νεότερα δείγματα του Γκράου να εντοπιστούν ανάλογες οργανικές ενώσεις.

Σε διάφορα δείγματα μετεωριτών έχουν βρεθεί πολύ ασυνήθιστες ισοτοπικές συνθέσεις υδρογόνου και αζώτου, μια απόδειξη ότι τα σφαιρίδια δεν προήλθαν από τη Γη. Οι ισοτοπικές αναλογίες σε αυτά δείχνουν ότι σχηματίστηκαν σε θερμοκρασίες περίπου -260° C, κοντά στο απόλυτο μηδέν. Τα οργανικά σφαιρίδια δημιουργήθηκαν πιθανότατα στο ψυχρό μοριακό νέφος που γέννησε το ηλιακό σύστημά μας ή στον πιο ακραίο όριο του πρώιμου ηλιακού συστήματος.

Έτσι επιβεβαιώνεται από όλα τα δείγματα μετεωριτών, μέχρι σήμερα, ότι οι οργανικές ενώσεις, πέρα από αυτές που δημιουργήθηκαν στη Γη με αβιογένεση, ήρθαν εν μέρει από το διάστημα, από άλλα ηλιακά συστήματα που καταστράφηκαν και διέσπειραν τα υλικά τους προς όλες τις κατευθύνσεις - και προς τη Γη συνεπώς.

Να επεκτείνω, με αυτή την ευκαιρία, τις συναφείς σκέψεις: όταν σε μερικά δισεκατομμύρια χρόνια εκραγεί ο Ήλιος, μαζί με τη Γη και τους κοντινούς πλανήτες, και διασπείρει τα υλικά του
στην περιοχή του γαλαξία που βρισκόμαστε, θα διασπαρούν επίσης τα υλικά των σωμάτων μας που θα έχουν ενωθεί με το έδαφος. Έτσι, θα συνεχίσουν τα μόριά μας να κυκλοφορούν στο αιώνιο σύμπαν, απ' όπου προήλθαν εξ άλλου, ίσως σε κάποιο βράχο ενός νέου πλανήτη, ίσως στο ράμφος κάποιου πουλιού, αν υπάρχει εκεί πανίδα, ίσως και σε κάποιο κορμό δέντρου, αν υπάρχει εκεί χλωρίδα - χωρίς μνήμη και συνείδηση της σημερινής ύπαρξής τους όμως...

23 March 2009

Γέφυρες Επιστήμης & Τέχνης

(click)

Αμφιθέατρο "Λεωνίδας Ζέβρας" του ΕΙΕ,
Λεωφόρος Βασ. Κωνσταντίνου 48
Ώρα έναρξης: 19:30 - Είσοδος ελεύθερη

Perjalanan 7

Η περιπέτεια αρχίζει


(>>> συνέχεια)


Medan, Τρίτη 24-7-1990



  • Γεια σας! Το όνομα μου είναι Muliadi, μπορείτε όμως να με φωνάζετε Adi. Σας καλωσορίζω εκ μέρους του πρακτορείου Sukma Tour και Mora Travel. Πού είναι τα πράγματα σας;
Αυτά ήταν τα πρώτα λόγια του νεαρού και χαμογελαστού οδηγού. Ο Adi ήταν πολύ συμπαθής και γίναμε γρήγορα φίλοι κατά τη διάρκεια της γνωριμίας μας με τη βόρειο Σουμάτρα. Μόλις πριν μία ώρα είχαμε κάνει μια πρόχειρη συζήτηση και συμφωνία με το πρακτορείο, μετά από το απαραίτητο παζάρι για την τιμή. Μείναμε με την εντύπωση ότι θα μελετούσαν το θέμα, θα προγραμμάτιζαν και θα μας απαντούσαν. Με την εμφάνιση του οδηγού ξαφνιαζόμαστε τώρα, γιατί δεν περιμέναμε, ότι η απλή συζήτηση στο πρακτορείο θα σήμαινε και άμεσο ξεκίνημα. Χωρίς να το καταλάβουμε, βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή σ' ένα ταξί, με τακτοποιημένα τα πράγματα μας, και ξεκινάμε.

Ο Αdi μιλάει πολύ ωραία αγγλικά και τουλάχιστον ο Γιάννης μπορεί να συνεννοηθή τέλεια. Ωστόσο μου λέει, πως εκτιμάει πολύ, το ότι μιλάω και λίγα ινδονησιακά, και προσθέτει, πως σπάνια βρίσκει τουρίστες με την ιδιότητα αυτή. Στη συνέχεια μας λέει να νοιώσουμε άνετα, γιατί θα έχουμε μερικές ώρες ταξίδι. Βάζει τοπική μουσική στο κασετόφωνο και μου προσφέρει ένα τοπικό τσιγάρο. Με την πρώτη ρουφηξιά ξαφνιάζομαι. Ο καπνός έχει γεύση και άρωμα γαρυφάλλου. Πράγματι τα ινδονησιακά τσιγάρα, όπως μου εξηγεί ο οδηγός, γίνονται από μίγμα φύλλων καπνού και λουλουδιών από γαρύφαλλο. Είναι και αυτό μια από τις εμπειρίες του ταξιδιού, που πρέπει να καταγράψουμε αλλά όχι και τόσο απίθανη, αν σκεφθή κανείς, ότι βρισκόμαστε στην χώρα των μπαχαρικών και ως γνωστόν ισχύει η παροιμία: "Όποιος έχει πολύ πιπέρι, ρίχνει και στα λάχανα".

Περάσαμε από διάφορες συνοικίες του Medan, και τώρα είμαστε σε μια περιοχή, που δεν μοιάζει με τις άλλες. Τα σπίτια είναι πολύ περιποιημένα - βίλλες θα έλεγε κανείς. Την απορία μας την προλαβαίνει ο οδηγός, εξηγώντας μας, ότι υπάρχει ένα μακροχρόνιο (δεκαπενταετές νομίζω) πρόγραμμα, το οποίο ακολουθείται από την κυβέρνηση, για τον βαθμιαίο εξωραϊσμό, κατά τμήματα, της πόλεως. Στη συνέχεια προσθέτει με κάποια υπερηφάνεια:
  • Ετσι Gatos -το όνομα Θύμιος τους είναι φαίνεται δύσκολο να το προφέρουν- μετά κάποια χρόνια το Medan θα είναι μια μοντέρνα πόλη.

Σε λίγο βλέπουμε να αραιώνουν τα σπίτια και αντιλαμβανόμαστε, ότι είμαστε πλέον στα περίχωρα της πόλεως. Τους κάπως μεγαλύτερους κήπους των προαστίων αρχίζουν να διαδέχονται μεγαλύτερες καλλιεργημένες εκτάσεις με φυτείες από κοκοφοίνικες, ελαιοφοίνικες, ζαχαροφοίνικες, μπανανοφυτείες, φυτείες τάρο και ανανάδες. Επίσης περνάμε από τεράστιες εκτάσεις με καουτσουκόδενδρα και άλλα, γνωστά και άγνωστα φυτά και δένδρα.

Δεν αργούν πολύ να φανούν και τα πρώτα ινδονησιακά χωριά. Αποτελούνται από ξύλινα σπίτια υψωμένα περί το ένα μέτρο από το έδαφος και στηριγμένα σε πασσάλους. Ολα είναι περίπου στον ίδιο ρυθμό. Συνήθως αποτελούνται από ένα δωμάτιο, εμπρός από το οποίο υπάρχει μία φαρδιά βεράντα, σκεπασμένη από την ίδια σκεπή, που σκεπάζει όλο το σπίτι. Η στέγη, είναι φτιαγμένη, σε πολλές περιπτώσεις, από φύλλα ζαχαροφοίνικα. Σε άλλες πάλι -πιο μοντέρνων σπιτιών- είναι από κυματιστή λαμαρίνα. Γύρω από το σπίτι τριγυρνούν τα ζωντανά της κάθε οικογένειας, δηλαδή συνήθως κότες, πάπιες, χήνες σκύλοι και χοιρινά.


Αντίθετα με ό,τι έχω ακούσει για τη Σουμάτρα, διασχίζουμε μια τελείως επίπεδη χώρα με ατελείωτες φυτείες. Πού είναι τα άγρια βουνά; Οι απύθμενες χαράδρες, τα φοβερά φαράγγια, οι σκοτεινές ζούγκλες και τα εφιαλτικά έλη, για τα οποία είχα πληροφορηθή; Περνάμε τώρα κάποια θολά ποτάμια, των οποίων οι γέφυρες μόλις που δεν σωριάζονται κάτω. Έλεγα μέσα μου, ότι αν δεν είμαστε το τελευταίο όχημα που περνάει, σίγουρα θα είμαστε το προτελευταίο...

Θα είχαν περάσει τρισήμισυ ώρες από την αναχώρησή μας, από το Garuda Plaza Hotel, όταν βρεθήκαμε σε κάπως ανοιχτότερο μέρος. Εδώ το παραπέτασμα των δένδρων, στις δύο πλευρές του δρόμου, άνοιγε σαν φερμουάρ, αφήνοντας να φανούν στο βάθος κατάφυτοι λόφοι σκεπασμένοι από πυκνά δάση. Μέσα από την ομιχλώδη τροπική ατμόσφαιρα φαίνονται, λες και αναδύονται από το τίποτε, ενώ οι γαλαζοπράσινες κορυφές τους διαχέονται στο γαλάζιο του ουρανού.
  • Εκεί είναι τα δάση των Orang Hutan, μας λέει ο Αdi.

Από την προετοιμασία του ταξιδιού, ήξερα για την ύπαρξη αυτών των Κέντρων επαναφοράς των orang hutan στην άγρια ζωή, τα λεγόμενα rehabilitation centers. Εκεί μεταφέρονται τα θαυμάσια αυτά ζώα -τη λέξη ζώα τη χρησιμοποιώ με κάποια συστολή, γιατί όποιος τα ζήσει από κοντά, νιώθει πόσο κοντά στον άνθρωπο είναι- από περιοχές όπου έγινε αποψίλωση των δασών, λόγω εκμεταλλεύσεώς τους για υλοτομία και στη συνέχεια για καλλιέργεια. Επίσης, μέσω αυτών των Κέντρων επανέρχονται στην ελεύθερη ζωή, κάτω από επιστημονική επίβλεψη, εκείνοι οι orang hutan, οι οποίοι έζησαν στην αιχμαλωσία.


Στην αρχή, τα πλάσματα αυτά, ζουν σε μία προστατευμένη περιοχή, μέσα σε κλουβιά, στις παρυφές του δάσους. Κατόπιν ελευθερώνονται μετά από ειδική εκπαίδευση, στην οποία μαθαίνουν να αναρριχώνται στα αιωνόβια δέντρα μέσω των κληματίδων, να βρίσκουν μόνα τους την τροφή, να προστατεύονται από τα αρπακτικά θηρία και, γενικώς, να επιβιώνουν μέσα στο "δάσος της βροχής". Όταν κριθούν ώριμα, μεταφέρονται βαθιά μέσα στη ζούγκλα, για να ζήσουν στο φυσικό τους περιβάλλον. Στην αρχή, συνηθισμένα στην παρουσία και στη βοήθεια του ανθρώπου, δεν απομακρύνονται όταν βγουν από τα κλουβιά, αλλά παραμένουν κοντά ερχόμενα σε διακεκριμένες ώρες, για να πάρουν τροφή από τους φύλακες. Έτσι δίνεται η ευκαιρία στους επισκέπτες να τα δουν και να τα ζήσουν από κοντά. Είναι μια ευκαιρία, που όπως απεδείχθη, δεν είναι καθόλου εύκολο να ξαναβρεθή, γιατί τα άγρια πλέον ζώα αποφεύγουν με κάθε τρόπο τον άνθρωπο.

Το Bukit Lawang -έτσι λέγεται το χωριό στο οποίο ανήκει το Κέντρο αυτό- απέχει 8Ο χιλιόμετρα από το Medan. Μπορεί κανείς να φθάση ως εκεί με ταξί ή με άλλο μισθωμένο μεταφορικό μέσο, αφού πρώτα συμφωνήσει την τιμή. Λέγεται ότι μόνο με οδηγό επιτρέπεται η είσοδος στον τόπο αυτό, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως δρυμός (reserve). Επίσης λέγεται, ότι για να διατηρήται η ηρεμία του χώρου, δεν επιτρέπουν περισσότερους από πενήντα επισκέπτες κάθε φορά.

Κοκκινοσκουφίστικη

Ο Σκαρίμπας για την επανάσταση του '21

(του ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΚΙΩΝΗ, Ελευθεροτυπία, 21/3/2009)

«Το '21 και η αλήθεια» είναι ο τίτλος του τρίτομου έργου του Γιάννη Σκαρίμπα, όπου δίνει τις δικές του πληροφορίες και ερμηνείες για την επανάσταση εκείνη, που η χούντα θέλησε να γιορτάσει το 1971, επ' ευκαιρία της συμπλήρωσης εκατόν πενήντα χρόνων, με την έννοια ότι η δική της "επανάσταση" ήταν συνέχεια εκείνης! (Βόλευε κι αυτό το κοινό... 21).

Κι έγινε ανάρπαστο - ιδιαίτερα μεταξύ των νέων. Και πού να τολμήσουν να αγγίξουν τον «δαίμονα» αυτόν της Χαλκίδας, σε μια περίοδο μάλιστα που η χούντα ήθελε να δείξει ότι το πνεύμα κυκλοφορεί ελεύθερα και αλογόκριτα. «Και τότε ήταν κι αν ήταν...», γράφει, με το γνωστό σκωπτικό του ύφος ο Σκαρίμπας, σε σημείωμα που δημοσιεύτηκε τον Αύγουστο του 1974 στο περιοδικό «Τετράδιο».

«Η ντόπια ιστορικάντζα οργίασε και το ψέμα, η αγυρτεία και η άγνοια στήσανε χορό μες στις πλατείες. Το επιστημονικό φράκο και η ακαδημαϊκή ζακέτα συναγωνίστηκαν τους καρεκλάτους "δεκάρικους" στην "παπουτσωμενόγατη" άγνοια και το μινχάουζο ψέμα. Της κακομοίρας γινότανε... Ετσι μου αρρώστησα και πάρα λίγο να πέθαινα. Συνελθόντας... απ' το σοκ, "έρριψα τον κύβο"! Και στρώθηκα κι έγραψα...»

Και λίγο πιο πάνω:

«Από καιρούς και ζαμάνια, σχεδόν από τα χρόνια της εφηβικής ηλικίας μου, μου μπαίναν οι βαριές υποψίες ότι η "επίσημη" ιστορία ήταν ιστορία "κοκκινοσκουφίστικη" μάλλον, παρά η αληθινή ιστορία, κι έμεινε το πράγμα αυτού, ενώ ήξερα ακόμα ότι ούτε η πανούκλα ούτε η ανεμοβλογιά έκαναν τόσο κακό στην ανθρωπότητα όσο οι ιστορικοί και η ιστορία...» (πλήρες κείμενο >>>)

22 March 2009

Επιστήμη και έρευνα με ελευθερία και αγάπη

Ο κ. Αλέξανδρος Μιτζάλης, από το Ιβρύ συν Σεν της Γαλλίας, γράφει στο ΒΗΜΑ, 4/3/2009:

Από τη συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου κ. Ιερώνυμου στον κ. Στ. Κασιμάτη («Το Βήμα της Κυριακής», 8 Φεβρουαρίου 2009) συγκρατούμε πρωτίστως τη δήλωσή του «Σέβομαι τις απόψεις όλων, ως έκφραση του δικαιώματος των ανθρώπων στην ελευθερία της γνώμης».

Έτσι λοιπόν όλοι οι ταπεινοί καλλιεργητές των γραμμάτων, οι επιστολογράφοι, οι συντάκτες μπορούν να απαντήσουν στον προκαθήμενο της ελλαδικής Εκκλησίας με καλή πίστη και χωρίς πάθος. Όταν ο Αρχιεπίσκοπος δηλώνει ότι «η Εκκλησία απευθύνεται σε όλους χωρίς διακρίσεις και τους καλεί κοντά της με πνεύμα ελευθερίας και αγάπης», οι πνευματικά χειραφετημένοι μπορούν να του απαντήσουν με τη σειρά τους ότι «η ελεύθερη έρευνα απευθύνεται σε όλους χωρίς διακρίσεις και τους καλεί κοντά της με πνεύμα ελευθερίας και αγάπης».

Ακολούθως ο κ. Ιερώνυμος παρατηρεί: «Δεν μπορούμε πια να επικαλούμεθα συνεχώς τους αρχαίους ημών προγόνους, τον Περικλή και τον Παρθενώνα. Τι θα γίνει, αυτό θα μας θρέψει συνέχεια;» Μακάρι να είχαμε κάτι καινούργιο να προσθέσουμε σε αυτό που βρήκαμε για να μη συρρικνωθεί η παράδοση! Η αρχαία ελληνική παράδοση βρίσκεται πάντα σε εξέλιξη από την εποχή της Αναγέννησης, τη χορεία των στοχαστών (Δαρβίνος, Φρόυντ, σύγχρονοι φιλόσοφοι), οι οποίοι σε όλους τους τομείς αναλύουν τους αρχαίους μύθους, εμβαθύνουν στην «ελληνική εμπειρία», δηλαδή στο κάλλος και στην επιστημονική έρευνα, ενώ η «χριστιανική εμπειρία» συρρικνώνεται συνεχώς.

Μακάρι να είχαμε μια ανανέωση του χριστιανικού πνεύματος, αλλά αντί γι΄ αυτό έχουμε αναγγελίες για την ανέγερση νοσοκομείων, φιλανθρωπικών ιδρυμάτων κτλ., ωσάν η Ελλάδα να ήταν ένα κράτος αρρώστων. Η ευρωπαϊκή μας παιδεία μάς έχει προετοιμάσει στο να δεχόμαστε την ελληνική αρχαιότητα ως βάση της προόδου και της επιστήμης. Η ελληνική εκπαιδευτική πολιτική πρέπει να ακολουθήσει τον δρόμο που άνοιξαν οι μεγάλοι Διδάσκαλοι του Γένους προς την επιστήμη και την έρευνα, αν θέλει να σταθεί δίπλα στα ευρωπαϊκά έθνη.

Να προσθέσω εγώ ότι η αρχαιολατρεία και μαρμαλολαγνεία σίγουρα αποπροσανατολίζει από τα σημερινά προβλήματα των ανθρώπων και της κοινωνίας, αλλά ποιοι είναι αυτοί που, κατά κύριο λόγο, δεν έχουν τίποτα καινούργιο να που και προσφεύγουν με το παραμικρό στις γραφές των λαών της ερήμου; Προφανέστατα οι θεόπληκτοι των μονοθεϊστικών θρησκειών... Ε ρε τι έχουν τραβήξει από παραμυθολογίες οι έρημοι της Νεγκέβ, της Αραβίας και οι λοιπές αφροασιατικές ερημικές εκτάσεις...

21 March 2009

Φωτογραφία γραφείου 9

Το πιάνο για την κουλτούρα, ο υπολογιστής για την τεχνολογία και την επικοινωνία...

(click)

Ιστορία Ονομάτων

Εκδόσεις «Βερέττα»



Mαρία-Μαίρη, Ιστορία και ετυμολογία ενός πανάρχαιου ονόματος

  1. Από πότε χρησιμοποιείται το όνομά σου;
  2. Ποια είναι η ετυμολογία του;
  3. Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στη Μαίρη, τη Μαρία και τον Μάριο;
  4. Ποιες σπουδαίες γυναίκες είχαν αυτό το όνομα;
  5. Ποιο άστρο λεγόταν κατά την αρχαιότητα Μαίρη και ποιος πλανήτης σήμερα λέγεται Μαρία;
  6. Ποιο νησί λέγεται Μαρία;
  7. Ποια είναι η λίμνη Μαρία;
Ένα βιβλίο για το δημοφιλέστερο όνομα στην Ελλάδα, εφόσον μία στις δέκα Ελληνίδες ονομάζονται Μαρία, Μαίρη, Μάρω, Μαριώ, Μαριγώ…


Ελένη, Ιστορία και ετυμολογία ενός πανάρχαιου ονόματος

  1. Από πότε χρησιμοποιείται το όνομά σου;
  2. Ποιά είναι η ετυμολογία του;
  3. Ποιά ηταν η ωραία Ελένη;
  4. Ποιά ήταν η Αγία Ελένη;
  5. Ποιές σπουδαίες γυναίκες είχαν αυτό το όνομα;
  6. Ποιό άστρο λέγεται και σήμερα Ελένη;
  7. Ποιό νησί λέγεται Ελένη;
  8. Ποιές πόλεις λέγονται Ελένη;
Ένα βιβλίο για ένα πολυ διαδεδομένο όνομα στην Ελλάδα αφού μία στις δεκαπέντε Ελληνίδες ονομάζεται Ελένη, Ελενίτσα, Έλενα, Λενιώ κ.λπ

20 March 2009

Perjalanan 6

Στη ράχη της Σουμάτρα ΙΙ


(>>> συνέχεια)

Όπως περνάς σε φωνάζουν όσοι είναι ξυπνητοί ή όσοι απ’ αυτούς κινούνται στο δρόμο και σου προτείνουν τη μεταφορική τους υπηρεσία.

- Hello mister!

Μία φράση που αργότερα βαρεθήκαμε να την ακούμε, σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού, είτε από οδηγούς becak, είτε
από οποιονδήποτε κάτοικο που ήθελε κάποια επαφή μαζί μας ιδίως όμως από τα μικρά παιδιά, τα οποία, όπου βρισκόμασταν, μας κατάκλυζαν σαν ένα χαρούμενο μελίσσι.

Πολλοί σταματούν και μας μιλούν με σπασμένα αγγλικά, με όσες λέξεις από το φτωχό λεξιλόγιο τους μπορούν να επιστρατεύσουν.

- Hello mister! Where do you come from? Do you like Indonesia?

Σ’ αυτό το σημείο τελειώνει συνήθως το ρεπερτόριο τους.

Προσπάθεια να γίνη συνεννόηση στα ινδονησιακά, έχει άλλες δυσκολίες. Επειδή οι γνώσεις μου είναι αυτοδίδακτες, δεν έχω επαφή με την ζωντανή καθομιλουμένη γλώσσα. Οι Ινδονήσιοι μιλούν πολύ γρήγορα και με «μασημένη» την προφορά των συμφώνων, σαν να έχουν στο στόμα τους καραμέλα. Έτσι πολλές γνωστές λέξεις δεν τις αναγνωρίζω. Αυτοί αντιθέτως φαίνεται να με καταλαβαίνουν όταν μιλώ. Παρ’ όλα αυτά προτιμούν να συνεννοούνται μαζί μου στα αγγλικά ή τουλάχιστον να μου απαντούν στην αγγλική, για να εξασκούνται στην ξένη γλώσσα. Αργότερα έμαθα ότι, ως Ινδονήσιος, το να ξέρης έστω και λίγα αγγλικά είναι επένδυση για το μέλλον σου.

Αυτό το πρώτο μας απόγευμα στο Medan, όσο περπατούμε στους γεμάτους ζωή δρόμους, τόσο διαπιστώνουμε πόσο δύσκολο είναι να περάσουμε απαρατήρητοι. Οι άνδρες δεν διστάζουν να μας μιλούν στο δρόμο, στα εστιατόρια, παντού. Οι γυναίκες μας χαρίζουν χαμόγελα. Εκείνο όμως που μας κάνει περισσότερο εντύπωση είναι τα παιδιά, τα οποία όπου πάμε μας περικυκλώνουν και μας περιεργάζονται. Άλλα μας χαμογελούν, άλλα μας λένε: «Hello mister» και άλλα μας αγγίζουν σαν να θέλουν να διαπιστώσουν, από τι υλικό είμαστε φτιαγμένοι.

Ο Γιάννης σκέφθηκε, πόσο ενδιαφέρον θα είναι να έχουμε μερικές σκηνές στο βίντεο από αυτή την αυθόρμητη συμπεριφορά. Η ευκαιρία δίνεται όταν περνάμε από μια αλάνα, όπου καμιά δεκαπενταριά παιδιά παίζουν φωνασκώντας χαρούμενα. Μόλις μας βλέπουν, αφήνουν το παιχνίδι και μας βάζουν στη μέση. Κάποιο μου ζητάει τσιγάρο:

- Μister ada rokok?

- Tidak ada?

Μ
ετά τη διαβεβαίωση ότι δεν έχω τσιγάρα, μου ζητάει καραμέλες.

- Mister ada bon-bon?

Τα άλλα παιδιά επαναλαμβάνουν την επιθυμία. Είναι τόσο παρακλητικά, ώστε δεν θέλω με τίποτα να τα απογοητέψω. Σκέπτομαι πού θα βρω καραμέλες. Θυμάμαι ότι κάπου περάσαμε από ένα κατάστημα ψιλικών.


- Tidak ada bon-bon. Saja datang kembali!

Μόλις τους λέω ότι δεν έχω, αλλά θα ξαναγυρίσω, το πρόσωπο τους λάμπει από χαρά και μαζί μ' αυτά και το δικό μου, γιατί έχω καταφέρει την πρώτη μου συνεννόηση στα ινδονησιακά. Μου κάνει εντύπωση, πόσο αδιαμαρτύρητα πείθονται ότι θα επανέλθω. Στο πρόσωπο τους δεν διακρίνω ούτε ίχνος δυσπιστίας. Φαίνεται να μη γνωρίζουν από υποσχέσεις υπεκφυγής. Εκείνη τη στιγμή το μόνο που σκέπτομαι, είναι πώς θα καταφέρω να μην απογοητέψω τόσα χαρούμενα προσωπάκια...

Στο κατάστημα ψιλικών, καταφέραμε την πρώτη μας συναλλαγή στα ινδονησιακά, και χρησιμοποιήσαμε για πρώτη φορά ινδονησιακό νόμισμα. Το μαγαζί έμοιαζε, λίγο-πολύ, με τα ψιλικατζίδικα της παλιάς αθηναϊκής γειτονιάς. Μπήκαμε μέσα, περισσότερο σα γείτονες από το απέναντι σπίτι, παρά σαν τουρίστες από την άλλη άκρη του κόσμου.

- Selamat siang!

- Selamat siang!

Ανταποδίδει το καλημέρισμα η ιδιοκτήτρια και σπεύδει με προθυμία και χάρη να μας εξυπηρετήση.
- Silahkan.

- Kami mau membeli bon-bon! Ada?
- Ada di atas, λέει,
και μας δείχνει επάνω σ’ έναν πάγκο καμιά δεκαριά τενεκεδένια κουτιά με ισάριθμα είδη καραμελών, που αντιστοιχούν σε διάφορες γεύσεις φρούτων...


Διαλέξαμε με άνεση δοκιμάζοντας πότε-πότε μερικές. Είναι αστείο που αισθανόμασταν σαν καθημερινοί πελάτες και που αυτό αντανακλούσε και στην γυναίκα που μας εξυπηρετούσε, ώστε ούτε που μας ρώτησε από που είμαστε, ούτε έδειξε έκπληξη, για το ότι η συνεν
νόηση έγινε στη γλώσσα της από δύο ουρανοκατέβατους Ευρωπαίους. Για μας, ακόμη και αυτό το ασήμαντο περιστατικό, αποτέλεσε σημαντική εμπειρία, γιατί μας αύξησε την αυτοπεποίθηση και μας έδωσε το αίσθημα της ανεξαρτησίας, ότι μπορούσαμε να κινηθούμε πλέον στις ινδονησιακές πόλεις, σε απρόσιτα σε τουρίστες μονοπάτια. Με πολύ κέφι επιστρέψαμε στην αλάνα, όπου μας περίμενε πράγματι με ανυπομονησία ένα κοπάδι από παιδιά...

Γυρίζοντας στο ξενοδοχείο το βράδυ, η πρώτη μας δουλειά ήταν να δούμε, πώς βγήκαν στο βίντεο αυτές οι ανεπανάληπτες σκηνές, που ζήσαμε, όταν γυρίσαμε στο γήπεδο με πέντε σακούλες γεμάτες διάφορα είδη bon-bon. Είχε γίνει πράγματι χαμός! Ο Γιάννης είχε έτοιμη την κ
άμερα και τραβούσε, ενώ εγώ άρχισα να μοιράζω καραμέλες σαν τον Αη-Βασίλη. Τα παιδιά έτρεχαν από όλες τις πλευρές της αλάνας και συνωστίζονταν γύρω μου, προσπαθώντας να πάρη κάθε ένα, όσες μπορούσε περισσότερες.

Κάποια στιγμή αισθάνθηκα ένοχος, ότι τους δίδασκα την κακή δυτική συνήθεια της απληστίας. Ήταν τόση η έξαψη τους, ώστε όταν ανακάλυψαν ότι τις καραμέλες τις έβγαζα από το σακίδιο, κόντεψαν να το ξεσκίσουν, αναγκάζοντας με να πετάξω τις σακούλες με το περιεχόμενο τους στο έδαφος, για να γλιτώσω. Έπεσαν ο ένας επάνω στον άλλον, για ν’ αρπάξουν ό,τι μπορούσαν. Η κατάσταση ήταν πράγματι εκτός ελέγχου.
Είχαμε αρκετή αγωνία να δούμε, πως βγήκαν αυτές οι σκηνές και όταν διαπιστώσαμε ότι τις είχαμε απαθανατίσει,
αισθανθήκαμε σαν δημοσιογράφοι, που είχαμε επιτύχει ένα καλό reportage.

Mία ακόμη ενδιαφέρουσα σκηνή που καταγράψαμε εκείνο το απόγευμα στο Medan, ήταν όταν μας σταμάτησε ένας οδηγός becak, για να μας προτείνη να πάμε μια βόλτα στην πόλη. Εμείς αρνηθήκαμε, γιατί προτιμούσαμε να περπατήσουμε, για να έχουμε καλύτερη επαφή με τη χώρα. Αυτός αρκέσθηκε τότε να πιάση μαζί μας κουβέντα.

Ενα μικρό κοριτσάκι, που μας παρατηρούσε από πριν χαμογελαστό και ένα αγοράκι που έπαιζε παρακάτω, προστέθηκαν στην παρέα. Εγώ μιλούσα στον οδηγό ινδονησιακά, ενώ εκείνος μου αποκρινόταν πότε στη γλώσσα του και πότε αγγλικά. Ο Γιάννης έπαιρνε σκηνές στο βίντεο, ενώ τα παιδιά κοίταζαν πότε τον ένα και πότε τον άλλον.

::

- Από που έρχεσθε; Που πάτε; Πως είναι η Ελλάδα; Έχει βουνά, θάλασσα; Πώς είναι η γλώσσα που μιλάτε; Πώς είναι ο χειμώνας, το χιόνι; Πως είναι το ταξίδι με το αεροπλάνο;

Κατακλυσμός από ερωτήματα και τα δύο ζευγάρια μάτια πήγαιναν και ερχόντουσαν. Πότε κρεμόντουσαν από τα δικά μου χείλη και πότε από του οδηγού.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά ένοιωσα, σαν να είχε ξαφνικά ανοιχθή ένα παράθυρο στον κόσμο για τα αφελή παιδικά μάτια. Έναν κόσμο, που ίσως δεν θα γνώριζαν ποτέ. Ο θαυμασμός που έδειχναν, ήταν ο αιώνιος θαυμασμός του ανθρώπου για το άγνωστο. Ο ίδιος θαυμασμός, που οδήγησε λαούς ολόκληρους στην αναζήτηση θεοτήτων, εξερευνητές για ανακάλυψη καινούργιων κόσμων, φυσικούς επιστήμονες στην αναζήτηση των μυστηρίων του Σύμπαντος και βιολόγους να ψάχνουν για τη λύση του αινίγματος της ζωής. Μήπως ο ίδιος ο θαυμασμός για το άγνωστο δεν οδήγησε και μας εδώ κάτω;

Το Medan δεν είχε τίποτα το εντυπωσιακό. Τουλάχιστον εμείς δεν ανακαλύψαμε τίποτα το ιδιαίτερο. Δύο ή τρία ξενοδοχεία μέσης κατηγορίας στον κεντρικό δρόμο, φτηνοκατασκευασμένα
σπίτια, κυκλοφοριακό αδιέξοδο και ένα κανάλι και από τις δύο πλευρές του δρόμου με βρώμικο στάσιμο νερό και μισοσαπισμένα βρύα, που χρησιμοποιείται προφανώς και για αποχέτευση, έδιναν την κυρίαρχη εικόνα.

Το απόγευμα προσπαθώντας να ολοκληρώσουμε την εντύπωση από αυτή την πόλη, κάναμε ένα μακρύτερο γύρο με τα πόδια στις συνοικίες του Medan. Μου θύμισαν λίγο-πολύ κάτι υποβαθμισμένες συνοικίες νέγρων σε αμερικάνικες μεγαλουπόλεις, όπως τις είχα δει σε κινηματογράφο. Σε μερικές οδούς “θαυμάσαμε” ωστόσο, για άλλη μία φορά, το κυκλοφοριακό χάος από κάθε λογής σαραβαλιασμένα τροχοφόρα, όπου σε ένα πανδαιμόνιο καυσαερίων και θορύβου από χαλασμένες εξατμίσεις και κορναρίσματα, πήγαιναν σαν σε άτακτη φυγή.

Μας συνέβη και κάτι που δεν είχαμε συναντήσει ποτέ αλλού. Προσπαθούσαμε επί πολλή ώρα να περάσουμε στο απέναντι πεζοδρόμιο ενός δρόμου, χωρίς τελικώς να το αποτολμήσουμε. Έτσι αναγκασθήκαμε να εγκαταλείψουμε την προσπάθεια αλλάζοντας πορεία.
Το βράδυ, στο εστιατόριο, μάθαμε, ότι υπάρχει γραφείο ταξιδίων στο ξενοδοχείο και, ότι θα μπορούσαμε ν
α πάρουμε πολύτιμες πληροφορίες για τη γνωριμία μας με τη Σουμάτρα, μια και το πρακτορείο που μας σύστησε ο κύριος Lee από τη Σιγκαπούρη, το βρήκαμε κλειστό.

Στη Σουμάτρα είχαμε, συμφώνως προς το πρόγραμμα που είχα επεξεργασθή, δύο βασικούς στόχους. Ο ένας ήταν να επισκεφθούμε την περιοχή του ποταμού Bohorok, όπου γνωρίζαμε, ότι είναι το κέντρο αναπροσαρμογής του orang hutan -άνθρωπος των δασών όπως ονομάζεται στη μαλαϊκή- δηλαδή του γνωστού μας ουραγγουτάγκου. Ο δεύτερος στόχος ήταν να γνωρίσουμε την περιοχή της λίμνης Τοba, όπου είχε αναπτυχθή ο πολιτισμός της φυλής των Batak.

Στο γραφείο ταξιδίων δεν ήταν ο αρμόδιος και αφού αφήσαμε παραγγελία, πήγαμε και καθίσαμε στην αίθουσα αναμονής του ξενοδοχείου. Αυτή η αίθουσα είναι περίεργα διακοσμημένη και φανερά επηρεασμένοι από τη λαϊκή τέχνη της Σουμάτρα. Είναι πραγματικά ένα λαογραφικό μουσείο σε μικρογραφία. Σε μια γωνία έχει ένα ομοίωμα ζευγαριού, ντυμένο με την τοπική στολή της τελετής του γάμου. Το φόρεμα φυσικά, δεν έχει καμία σχέση με το ολόλευκο νυφικό που γνωρίζουμε. Είναι μάλλον η πλέον πολυτελής τοπική ενδυμασία, από κόκκινο και πράσινο μεταξωτό, χιλιοστόλιστη με φλουριά και κοσμήματα.

Εκεί που καθόμαστε, έρχεται ένας υπάλληλος από την reception του ξενοδοχείου και προσπαθεί να μας εξηγήση κάτι που δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε. Ο λόγος της δυσκολίας ήταν, αφ’ ενός μεν γιατί δεν πήγαινε το μυαλό μας, στο τι ήθελε από μας και αφ’ ετέρου, γιατί στην προσπάθεια του να είναι διακριτικός, γινόταν τελικώς ασαφής. Το πρόβλημα ήταν με τα δολάρια, που είχαμε δώσει στο εστιατόριο. Το ένα χαρτονόμισμα ήταν λέει παλαιάς ημερομηνίας, ενώ τα άλλα είχαν κάποιο σημαδάκι επάνω τους ή σημείωμα με στυλό. Αυτό, τους είχε και στο παρελθόν δημιουργήσει κάποιο πρόβλημα στις συναλλαγές τους με την τράπεζα κλπ. κλπ.

Αυτό μας ανησύχησε πολύ, γιατί δεν το είχαμε παρατηρήσει, ούτε είχαμε λόγο να το έχουμε προσέξει. Στην Ευρώπη βρίσκεις επάνω σε χαρτονομίσματα κάθε λογής σημειώσεις και αυτό δεν ενοχλεί κανέναν. Μία φορά είχα βρεί επάνω σ’ ένα κατοστάρικο, ένα ολόκληρο ερωτικό ποίημα και μια άλλη φορά επάνω σ’ ένα χιλιάρικο τη φράση:


- Πού θα πας; Σε μένα θα ξαναγυρίσης!

Αφού αντικαταστήσαμε το "άκυρο" χαρτονόμισμα με "έγκυρο", ψάξαμε αμέσως όλα τα άλλα που είχαμε, για να δούμε αν υπάρχη παρόμοιο πρόβλημα. Ευτυχώς δεν υπήρχαν πολλά δολλάρια με σημειώσεις, αλλά μειωνόταν σε κάποιο ποσοστό το συνάλλαγμά μας. Αν σκεφθή κανείς, τι μπορεί να πάθη σε τέτοια μέρη! Να έχης λεφτά και να μήν μπορής, ούτε να φας, ούτε να κοιμηθής, ούτε να ταξιδέψης. Είσαι τελείως αβοήθητος. Μείναμε με την ελπίδα, ότι αυτός ο αυστηρός έλεγχος δεν θα επαναλαμβανόταν σε άλλες πόλεις, πράγμα που μερικώς επαληθεύθηκε αργότερα.

Ο αρμόδιος του γραφείου ταξιδίων τελικώς δεν ήρθε, και μας είπαν ότι θα τον συναντούσαμε την άλλη μέρα το πρωί σ’ ένα γραφείο, που στεγαζόταν στη δεξιά πλευρά το ξενοδοχείου. Έτσι, γευματίσαμε πρόχειρα και μαζευτήκαμε σχετικώς νωρίς στο δωμάτιο, για να είμαστε ξεκούραστοι για την άλλη μέρα. Παρά τη στεγανότητα του χώρου που θα μέναμε -διέθετε κλιματισμό- ανακαλύψαμε μερικά κουνούπια. Κάναμε μία εκκαθαριστική επιχείρηση, αλλά ο φόβος για την ελονοσία ήταν τόσο μεγάλος, ώστε παρ’ ότι παίρναμε προληπτικά χάπια, χρησιμοποιήσαμε επί πλέον απωθητική αλοιφή, spiramat και τις κουνουπιέρες μας.

Σε αντίθεση με την κουνουπιέρα του Γιάννη η δική μου δεν έγινε δυνατό να στερεωθή, έτσι ώστε να παρέχη στεγανότητα. Επομένως, αναγκάσθηκα να χρησιμοποιήσω τον υπνόσακο μου, ο οποίος μου εξασφάλιζε προστασία σε όλα τα μέρη του σώματός μου εκτός από το πρόσωπο. Το πρόσωπο το κάλυψα με την κουνουπιέρα. Για να μην ακουμπάη όμως επάνω μου, ώστε να αποτελή πραγματική προστασία, μηχανεύθηκα να φουσκώσω μερικά μπαλόνια, που είχα πάρει μαζί μου ως δώρα για μικρά παιδιά, ώστε να τα παρεμβάλλω μεταξύ προσώπου μου και αυτής. Η σκηνή φάνηκε πολύ αστεία και απαθανατίστηκε στο βίντεο...

Το βράδυ ζεστάθηκα τόσο πολύ μέσα στον υπνόσακο, ώστε κυριολεκτικά κόντεψα να πάθω θερμοπληξία. Κάποια στιγμή η κατάσταση έγινε αφόρητη και αναγκάστηκα να χρησιμοποιήσω το φορητό ανεμιστηράκι μπαταρίας, που είχα με τα εφόδια, για να δροσιστώ. Πρέπει ακόμη να πω, πως το πρωί είδα με έκπληξη, ότι το σεντόνι επάνω στο οποίο είχα κοιμηθή, ήταν λερωμένο, σαν να είχες ρίξει ζουμί από παντζάρια. Τι είχε συμβεί; Απλούστατα, είχα τόσο ιδρώσει, ώστε ο ιδρώτας είχε ποτίσει τον υπνόσακο και είχε βγεί έξω από αυτόν ξεβάφοντας το κόκκινο χρώμα του. Για το ότι άφησα ένα τέτοιο σεντόνι πίσω μου, ντρέπομαι ακόμη και σήμερα.